ใส่อูหลิงอวี่ คราวนี้ปล่อยท่านไปก่อนก็ได้ เฮอะ!
อูหลิงอวี่ลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วจัดเสื้อผ้าที่ยับเยินอยู่บ้างพลางเอ่ยว่า “ศิษย์น้อง ข้ายังมีธุระต้องไปทำ ขอตัวก่อนนะ เดิมทีคิดจะไปที่โลกย่อส่วนเป็นเพื่อนเจ้า แต่ถ้าหากท่านอาจารย์ลงมาแล้วข้ายังไม่กลับมา เจ้าก็ไปเองแล้วกัน”
“ท่านจะไปไหนหรือ” เธอรู้สึกได้รางๆ ว่าสถานที่ที่อูหลิงอวี่ไปจะต้องอันตรายเป็นอย่างยิ่ง
“ข้าจะไปดูที่พื้นสมุทรสักหน่อย ระยะนี้ดินแดนของพวกเจ้าไม่สงบเอาเสียเลย ตาแก่หนังเหนียวแห่งตำหนักผู้วิเศษนั่นจึงให้ข้าไปตรวจสอบดูสักครั้ง” อูหลิงอวี่พูด “ถึงแม้ว่าจะไม่อยากไป แต่ตอนนี้ยังอยู่ที่ตำหนักผู้วิเศษ หากไม่ฟังคำพูดเขาก็คงจะไม่ดีนัก”
“สองปีมานี้พื้นสมุทรไม่สงบเลย ตอนท่านไปต้องระวังหน่อยล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ข้ารู้น่า” อูหลิงอวี่พูดจบแล้วจึงสร้างทางเดินแห่งหนึ่งขึ้นมากลางอากาศก่อนจะก้าวเข้าไป
รอจนเขาออกไปแล้วซือหม่าโยวหรานก็ยังงุนงงอยู่
“เขาจากไปทั้งอย่างนี้เลยน่ะหรือ” เขาถาม
“ใช่แล้ว พวกเขามีความสามารถในการเปิดทางห้วงอากาศไปยังสถานที่ที่อยากไปเช่นนี้แหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“น้องห้า ตอนนั้นเขาไม่รู้จริงๆ หรื
