จะกังวลใจไปทำไมกันเล่า”
“เจ้ามองได้ขาดจริงๆ” ซือหม่าโยวฉิงพูด
“ไม่เห็นมีอะไรให้มองขาดหรือไม่ขาดเลยนี่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “มีเพียงแค่ยามที่เผชิญกับความเป็นความตายเท่านั้นจึงค่อยกังวลใจแทนเขา สิ่งอื่นนอกเหนือจากนี้ก็อย่าได้เอาไปใส่ใจ ชัยชนะและชื่อเสียง แท้ที่จริงแล้วสิ่งเหล่านี้ล้วนไร้ประโยชน์ จะต้องทำให้ชีวิตตัวเองเหน็ดเหนื่อยเพราะสิ่งเหล่านี้ไปทำไมกันเล่า โยวหลินเองก็แยกแยะสิ่งเหล่านี้ได้ชัดเจน”
คนตระกูลซือหม่าได้ฟังคำพูดของเธอแล้วแววตาก็เลื่อนลอยอยู่บ้าง มองดูการต่อสู้เบื้องล่างเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
การต่อสู้ที่เหลือผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ซือหม่าโยวหลินรักษาสังเวียนได้ครบสิบยกแล้วจึงวางมือจากการต่อสู้ไปเอง
“โยวหลินชนะครบสิบครั้งแล้ว เขาก็จะได้รับรางวัลอันน่าตื่นเต้นนั้นแล้วสิ!” คนตระกูลซือหม่าร้องขึ้น
คนตระกูลอื่นพูดขึ้นมาอย่างตกตะลึงว่า “เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขาใช้ปราณวิญญาณหมดสิ้นไปตั้งแต่ยกแรก เหตุใดจึงยังชนะได้อีกถึงเก้ายกเลยเล่า”
“จะต้องเป็นเพราะยาวิเศษที่เขากินช่วยฟื้นฟูพลังวิญญาณของเขาได้อย่างรวดเร็วแน่” มีคนมองออก
“ถูกต้อง ยาวิเศษของเขาจะต้องมีระดับขั้นสูงไม่เบาเล
