่าไม่มีความสนใจเสียแล้ว นี่มิใช่การฉีกหน้าน่าหลานเจี๋ยหรอกหรือ
น่าหลานเจี๋ยสีหน้าดำทะมึนยิ่งขึ้นอีก เขามองซางเฉียงหลีพลางเอ่ยว่า “เจ้าไม่มีความสนใจหรือไม่กล้าขึ้นมากันแน่”
“ไม่มีกล้าหรือไม่กล้าหรอก มีแค่อยากกับไม่อยากเท่านั้นแหละ” ซางเฉียงหลีพูด “ข้าไม่อยาก”
พอพูดจบเขาก็หลับตาลงอีกครั้ง
ไม่มีกล้าหรือไม่กล้า มีแค่อยากกับไม่อยากเท่านั้น พอซือหม่าโยวเย่ว์ได้ฟังวาจานี้แล้วก็ถูกใจซางเฉียงหลีขึ้นมาเสียแล้ว
เขากับเธอมีความคิดเห็นตรงกันในเรื่องนี้ ไม่มีกล้าหรือไม่กล้า มีแค่อยากหรือไม่อยาก ยอมหรือไม่ยอมเท่านั้นแหละ
วาจาเช่นนี้มีเพียงแค่ผู้มีความสามารถเท่านั้นที่จะพูดออกมาได้!
มิน่าเล่า หลังจากที่เขาได้ยินเธอพูดว่าไม่อยากประลองแล้วจึงมิได้แสดงสีหน้าอาการอะไร ทั้งยังลงจากสังเวียนไปหลังจากได้รู้ว่าเธอเต็มใจจะแข่งกับเขาในวันหลัง ที่แท้เป็นเพราะพวกเขามีความคิดเช่นเดียวกันนั่นเอง
น่าหลานเจี๋ยที่อยู่บนสังเวียนแสดงท่าทีกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่านี่ก็เป็นเพราะเขามิได้มีหัวใจเช่นเดียวกับซางเฉียงหลี
การยอมรับการท้าประลองนั้นเป็นเรื่องของความเต็มใจ ถ้าหากผู้อื่นไม่เต็มใจ ก็มิอาจไปลากตัวผู้นั้นมาแข่งได้มิใช่ห
