ต่ถ้าใครมาได้ยินเข้าก็จะไม่ดีกับตัวท่านเองนะ” น่าหลานหลานแสดงท่าทีเหมือนคิดเพื่อประโยชน์ของเขาเท่านั้น
“ข้ารู้น่า” หลี่มู่พูด “แต่ข้ารู้จักสถานที่แห่งหนึ่ง พอจะทำให้คนไปแล้วไม่มีวันกลับได้ ไม่ต้องให้พวกเราลงมือเองก็จัดการเขาได้อยู่ดี!”
หลี่มู่พูดแล้วสติเลื่อนลอยเหมือนกับจมลงไปในความทรงจำบางอย่าง
น่าหลานหลานประสานสายตากับสาวใช้แวบหนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะรู้จริงๆ เสียด้วย!
“มีสถานที่พรรค์นี้อยู่ด้วยหรือ” น่าหลานหลานแสดงท่าทีประหลาดใจได้อย่างสมจริง
“อื้ม” หลี่มู่พยักหน้าพลางเอ่ยว่า “เจ้าน่าจะรู้เรื่องกฎของเมืองวิเศษที่ห้ามคนอายุไม่ถึงยี่สิบปีที่มาจากภายนอกเข้าเมืองกระมัง”
“รู้สิ” น่าหลานหลานพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ยังถามผู้อื่นอยู่เลย เพียงแต่ไม่เคยได้รับคำตอบเท่านั้นเอง”
“เพราะถ้าหากมาที่นี่ก่อนอายุยี่สิบปีก็จะถูกสะกดให้ไปยังสถานที่ที่ไม่ควรไปได้โดยง่ายน่ะสิ” หลี่มู่พูด “ผู้ที่เกิดที่นี่ร่างกายจะมีกลิ่นอายของสถานที่แห่งนี้ ย่อมไม่ถูกสะกด แต่หากเป็นคนที่มาจากข้างนอกก็จะเกิดปัญหาได้โดยง่าย ทำให้ไปยังสถานที่ที่ไม่ควรไป”
คราวนี้น่าหลานหลานตกตะลึงไป
