เมื่อรัศมีนั้นเข้าไปสู่ร่างกายของสายรุ้งจนหมด เพลิงชาดจึงค่อยเก็บรัศมีของเขากลับมา
“เจ้าพานางกลับตระกูลไปจะดีที่สุด ที่นั่นค่อยดีกับนางหน่อย”
พอพูดจบเพลิงชาดก็กลับเข้าไปในมิติพันธสัญญาอีกครั้ง
เจ้าไก่ฟ้ามองสายรุ้ง ตอนนี้นางเข้าสู่การนิพพานไปเรียบร้อยแล้ว รัศมีสีแดงจางๆ ห่อหุ้มนางเอาไว้
มารเฒ่าคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะยังมีสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาที่ล้ำเลิศเช่นนี้อยู่ด้วย เมื่อเห็นมันเปิดพลังสายโลหิตของสายรุ้งได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้แล้วก็ค่อนข้างประหลาดใจกับตัวตนของมัน
“ท่านอาจารย์” เจ้าไก่ฟ้าพูดกับอาจารย์ของซือหม่าโยวเย่ว์ “ข้าจะขึ้นไปที่เบื้องบนสักหน่อย คงต้องรบกวนท่านให้ช่วยดูแลโยวเย่ว์สักระยะหนึ่งแล้ว”
“ไปเถิดๆ ต่อให้เจ้าเด็กนี่ฟื้นขึ้นมา ก็ต้องอยากให้เจ้าส่งเจ้าตัวน้อยนี่กลับไปอยู่ดี เพียงแต่ตระกูลวิหคเพลิงมิอาจพบได้โดยง่าย แล้วเจ้าจะหาพบหรือ”
“ข้ารู้ว่าอยู่ที่ไหน” เจ้าไก่ฟ้าพูด “ข้าเคยไปตอนยังเด็กน่ะ”
“ยากนักที่จะเข้ากันกับสมาชิกตระกูลนั้นได้ เจ้าอยู่ที่นั่นก็ต้องระวังตัวหน่อยล่ะ” มารเฒ่าพูด
ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้ เขาก็คงจะไม่สนใจความเป็นความตายของเจ้าไก่ฟ้า แต่ตอนนี้เขาเป็นสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาของลูกศิษย์ตนแล้ว ความเป็นความตายของเขาจึงเกี่ยวพันถึงลูกศิษย์ตนด้วย เขาจึงต้องกำชับให้มากหน่อย
“ข้าเข้าใจ” เจ้าไก่ฟ้าพูดแล้วเปิดทางเดินห้วงมิติสายหนึ่งขึ้นมา หลังจากนั้นจึงอุ้มสายรุ
