“ท่านอาจารย์ พวกเรามิได้เป็นดินแดนเพียงแห่งเดียวหรอกหรือ แล้วเหตุใดจึงกลายเป็นสถานที่กักขังไปได้เล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์จนคำพูด
“ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน แต่ตอนนี้พอเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว” มารเฒ่าพูด “เพราะที่นี่สะกดอสูรร้ายเอาไว้กระมัง ดังนั้นจึงต้องผนึกสถานที่แห่งนี้เอาไว้ ถึงแม้ว่าพวกมันจะหนีออกไปได้ก็มิอาจทำร้ายดินแดนอื่นได้อยู่ดี”
“ท่านหมายถึงเจ้าตัวที่อยู่ใต้เทือกเขาหมื่นอสูรนั่นน่ะหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์นั่งลงมองมารเฒ่าแล้วเอ่ยถาม “ท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยถามท่านเลยว่าพอท่านลงไปในทะเลสาบแล้วท่านเจออะไรบ้างหรือ ได้เห็นเจ้าตัวที่ถูกสะกดเอาไว้หรือไม่”
“น่าจะใช่กระมัง” มารเฒ่าพูดถึงเรื่องนี้แล้วท่าทีเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาในทันที เขาเอ่ยว่า “ความจริงแล้วข้ามิได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสะกดเอาไว้หรอก”
“อะไรนะ!”
คราวนี้ไม่เพียงแค่ซือหม่าโยวเย่ว์เท่านั้นที่ตกใจ แม้กระทั่งอูหลิงอวี่ก็ยังหน้าถอดสี “ตาเฒ่า สิ่งมีชีวิตที่ถูกสะกดเอาไว้ข้างล่างนั่นร้ายกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”
มารเฒ่าพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “ข้าว่าก่อนหน้านี้เจ้าสิ่งมีชีวิตนั่นคงจะร้ายกาจเป็นอย่างยิ่ง จนถึงตอนนี้ข้ายังเอาชนะมันไม่ได้เลย แม้แต่กลิ่นอายของมันก็ทำให้ข้าหวาดหวั่นแล้ว ยิ่งเข้าไปก็ยิ่งเกิดความรู้สึกเช่นนั้น”
“ร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียว!” ซือหม่าโยวเย่ว์คางแทบจะร่วงลงพื้นอยู่แล้ว
อูหลิงอวี่ตกใจยิ่งกว่าซือหม่าโยวเย่ว
