์เสียอีก เพราะเขาล่วงรู้ความสามารถของมารเฒ่าเป็นอย่างดี แม้กระทั่งเขายังพูดเช่นนี้ ที่แท้แล้วเจ้าสิ่งที่อยู่ข้างล่างนั่นมันคือสิ่งใดกันแน่!
“ความจริงแล้วข้ารู้สึกว่าข้าเพิ่งไปได้เพียงแค่ครึ่งทางเท่านั้นเอง” มารเฒ่าพูด “ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าไก่ฟ้า ข้าพบเขาบริเวณที่ขีดจำกัดของข้าจะทนรับไหว เขาเดินเข้าไปได้ถึงที่นั่นเลยทีเดียว”
“ท่านอาจารย์ ท่านอย่าทำให้ข้าตกใจสิ เจ้าสิ่งนั้นร้ายกาจถึงเพียงนี้ ถ้าหากวันไหนมันออกมา พวกเราก็จบเห่เลยสิ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าวางใจเถิด กว่ามันจะออกมาก็คงอีกนาน พวกเจ้ายังไม่เจอกับมันตอนนี้หรอก” มารเฒ่าพูด
“ในเมื่อยังเร็วเกินไป ตอนนี้เจ้าก็อย่าเพิ่งคิดเรื่องนี้เลยนะ คิดเรื่องไปที่โลกย่อส่วนก่อนจะดีกว่า” อูหลิงอวี่พูด
ตอนนี้ให้เธอคิดเรื่องเหล่านี้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ทั้งยังจะรบกวนสมาธิในการฝึกยุทธ์ของเธออีกด้วย
พูดถึงโลกย่อส่วน ซือหม่าโยวเย่ว์ก็หดหู่ใจนัก ที่นี่คือสถานที่กักขัง ทั่วทั้งดินแดนก็ใช่เช่นกัน ทั้งยังปิดผนึกห้วงมิติอีก ทำให้ทรัพยากรในการบำเพ็ญของพวกเขาน้อยลงไปเป็นอันมาก ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
“ในเมื่อพวกท่านบอกว่าไม่มีทางเข้าที่ดินแดนแห่งนี้ แล้วข้าจะเข้าไปได้อย่างไรกันเล่า”
“เจ้ามันช่างโง่งมนัก ไม่คิดเสียบ้างเลยว่าข้าเป็นใคร!” มารเฒ่าพูด “ต่อให้ไม่มีทางเข้า ข้าก็ต้องหาทางเข้าให้เจ้าจนได้อยู่ดี”
“ท่านอาจารย์ช่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรนัก!”
