ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มพลางเอ่ยอย่างประจบประแจง
เธอจะไม่รู้ได้อย่างไร พวกมารเฒ่าพูดเรื่องนี้กับเธอ ย่อมต้องคิดหาหนทางเอาไว้ให้เธอแล้ว เพียงแต่เธอทำอะไรตามลำพังเสียจนเคยชิน คอยคิดหาหนทางเอาเองอยู่ตลอด หรือไม่ก็พาพวกเจ้าอ้วนชวีไปด้วย ตอนนี้มีคนคิดหาลู่ทางฝึกฝนให้เธอ ทำให้เธอซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่งโดยแท้จริง
“พวกเจ้ารออยู่ที่นี่นะ ข้าจะกลับไปดูก่อน” มารเฒ่าพูดพลางใช้สองมือร่ายคาถา ทางเดินเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา พอเขาเข้าไปแล้วทางเดินนั้นก็ประสานติดกันดังเดิม
“ท่านอาจารย์กลับไปยังดินแดนโบราณแล้วหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างอิจฉา
“รอให้พลังยุทธ์ของเจ้าถึงขั้นแล้ว เจ้าก็จะสร้างทางเดินเช่นนี้ได้เหมือนกัน” อูหลิงอวี่พูด “ตอนนี้ข้าจะเล่าข้อมูลเกี่ยวกับดินแดนและโลกย่อส่วนเหล่านั้นให้เจ้าฟังก่อนก็แล้วกัน”
“ดี”
หลังจากฟังข้อมูลอูที่หลิงอวี่สรุปให้ตนฟัง ซือหม่าโยวเย่ว์ถึงได้รู้ว่าที่แท้แล้วดินแดนที่พวกตนอยู่นี้ย่ำแย่เพียงใด!
เธอรู้สึกว่าหลังจากที่ออกมาแล้ว ปราณวิญญาณของสี่อาณาจักรใหญ่นี้ก็เข้มข้นพออยู่แล้ว แต่อูหลิงอวี่บอกว่าที่นี่มีปราณวิญญาณเบาบางที่สุดในทุกดินแดนเท่าที่เขาเคยเห็นมา
เธอรู้สึกว่าตนเลื่อนระดับขั้นได้อย่างรวดเร็วอยู่แล้ว แต่อูหลิงอวี่บอกว่าคนในดินแดนอื่นก็มิได้ช้าไปกว่าเธอสักเท่าใดนัก
พรสวรรค์ที่แท้จริงต้องดูหลังจากระดับเทพเป็นต้นไป เพราะคนที่มีพรสวรรค์ไม่เลวจำนวนมาก หลังจากไป
