ถึงระดับเทพแล้ว กว่าจะเลื่อนได้สักหนึ่งระดับขั้นย่อยนั้นต้องใช้ระยะเวลายาวนานอย่างยิ่ง แต่ก็มีบางคนที่ร้ายกาจได้เป็นยอดฝีมือตั้งแต่ยังเยาว์วัยเช่นเดียวกับอูหลิงอวี่ ก็มีอยู่ไม่น้อยเช่นกัน
ซือหม่าโยวเย่ว์เสียขวัญอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกว่าตัวเองร้ายกาจเป็นอย่างยิ่งแล้ว ตอนนี้ถึงเพิ่งจะรู้สึกว่าตนเองนั้นยังอ่อนหัดนัก!
“เจ้าก็อย่าเพิ่งเสียขวัญไปเลยนะ พลังการต่อสู้ของเจ้านั้นหากเทียบกับระดับเดียวกันก็นับได้ว่าไร้คู่ต่อสู้แล้ว บวกกับสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาเหล่านั้นของเจ้า เจ้าจะเดินวางก้ามในโลกย่อส่วนก็ไม่มีปัญหาเลย!” อูหลิงอวี่พูด
“เดินวางก้ามอะไรกันเล่า ข้ามิใช่ปูเสียหน่อย!” ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่
“เอาน่า เรื่องที่ควรบอกเจ้าข้าก็บอกไปหมดแล้ว เจ้ายังมีคำถามอะไรอีกหรือไม่” อูหลิงอวี่ถาม
“มี” ซือหม่าโยวเย่ว์ตอบ “ในท้ายที่สุดแล้วทุกคนในดินแดนก็จะไปที่ดินแดนโบราณกันหมดเลยใช่หรือไม่”
“ถูกต้อง”
“แล้วดินแดนโบราณนั่นจะไม่มีผู้คนมากมายไปหมดเลยหรือ คงจะแออัดน่าดูเลยสินะ”
“ดินแดนโบราณกว้างใหญ่กว่าที่เจ้าจินตนาการได้มากมายนัก พอเจ้าไปถึงก็จะรู้เองแหละ”
“ก็ได้” ตอบก็เหมือนไม่ตอบเลย
“ยังมีคำถามอีกหรือไม่” อูหลิงอวี่ถาม
“มี”
“ว่ามา”
“ท่านจะดีกับข้ามากขนาดนี้ไปทำไม เพื่อไม่ให้ข้าคิดแค้นท่านอีกใช่หรือไม่”
อูหลิงอวี่เงียบงันไป ตนบอกเธอไปทำไม ก็เพราะอยากให้เธอพัฒนาขึ้นเร็วสักหน่อย ให้ไปยังโลกเบื้องบ
