กมือครั้งเดียวก็สร้างทางเดินได้แล้ว อยากไปไหนก็ไปได้หมดเลย”
“เฮ้อ… คิดเรื่องพวกนี้ไปก็เสียเวลาเปล่า ไปตั้งใจฝึกยุทธ์ให้ดีก่อนดีกว่านะ!”
“เจ้าไก่ฟ้านี่นะ เรายังไม่หายบาดเจ็บดี ก็หายหัวไปไม่เห็นแม้แต่เงาทั้งวันเสียแล้ว”
“เขาพาเจ้าสายรุ้งตัวน้อยไปไหนเนี่ย! คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว”
“ครืด…”
ประตูถูกผลักเปิด เป่ยกงถังเดินไปพลางกินไปพลางแล้วเอ่ยว่า “อยู่นอกประตูก็ได้ยินเสียงเจ้าบ่นพึมพำเสียแล้ว เจ้าไม่อาจบำเพ็ญได้ คงจะเบื่อน่าดูเลยสินะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้กลิ่นอาหารจึงดีดตัวจากเตียงขึ้นมานั่งแล้วพูดว่า “พวกเจ้าไม่เห็นมาอยู่เป็นเพื่อนข้าเลย ข้าเบื่อหน่ายจะตายอยู่แล้ว”
เป่ยกงถังวางอาหารลงบนโต๊ะแล้วพูดด้วยสีหน้าชิงชังว่า “เท่าที่ข้ารู้ ก่อนหน้านี้ไม่นานท่านอาจารย์กับศิษย์พี่ของเจ้าก็ยังอยู่ที่นี่เลยมิใช่หรือ”
“พอพวกเขาจากไปข้าก็เบื่อแล้วนี่” ซือหม่าโยวเย่ว์เดินเข้ามาหยิบตะเกียบแล้วเริ่มต้นกินอาหาร “ใช่แล้ว ระยะนี้พวกเจ้ามัวแต่ยุ่งอยู่กับอะไรกัน แต่ละคนไม่มาให้เห็นเลยทั้งวัน”
