งเจ็บปวดใจเพียงใด นางกำลังร้องเรียกเจ้าอยู่นะ”
“เจ้าไก่ฟ้า สองปีมานี้ทุกคนล้วนเคยชินกับการมีเจ้าอยู่ด้วยไปแล้ว ข้ายังรอเจ้าพาไปเก็บกวาดเศษสวะพวกนั้นอยู่นะ!”
“เจ้าไก่ฟ้า กลับมาสิ พวกเราต้องการเจ้านะ…”
ซือหม่าโยวเย่ว์ใส่ความคิดสายแล้วสายเล่าของตนเข้าไปในห้วงสมองที่ใกล้จะแหลกสลายของเจ้าไก่ฟ้า เพื่อกระตุ้นสติรับรู้อันเงียบสนิทของเขา
“วืด…”
การทำพันธสัญญาดำเนินมาเป็นระยะเวลายาวนานเกินไป พลังพันธสัญญาจึงเริ่มตีกลับและทำร้ายร่างกายของเธอ โลหิตไหลหยดลงมาจากมุมปาก แต่เธอก็ยังคงฝืนทนต่อไป
เดิมทีเมื่อมารเฒ่าเห็นว่าซือหม่าโยวเย่ว์เป็นนักฝึกสัตว์อสูรก็เกิดความประหลาดใจ แต่ก็ถูกความวิตกกังวลเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว ตอนนี้ยิ่งเห็นเธอได้รับบาดเจ็บ จึงอ้าปากหมายจะบอกให้เธอหยุด แต่กลับถูกความแน่วแน่บนใบหน้าของเธอสกัดคำพูดเอาไว้ในคอหอย
สายรุ้งที่อยู่ข้างๆ เห็นรอยเลือดที่มุมปากซือหม่าโยวเย่ว์แล้วตกใจจนลืมร้องไห้ไปเลยทีเดียว
“เจ้าไก่ฟ้า เจ้าไม่อยากเดินทางร่วมกับพวกเราต่อไปแล้วจริงๆ น่ะหรือ พวกเรากำลังรอเจ้าอยู่นะ เจ้าตอบรับข้าเสียทีสิ!”
“เจ้าไก่ฟ้า ข้ารู้สึกว่าข้ากำลังจะต้านรับไม่ไหวแล้วนะ…”
“เจ้าไก่ฟ้า เจ้าเต็
