ไปกับข้าทำไมเล่า!” ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่อูหลิงอวี่
“แน่นอนว่าต้องไปด้วยเพื่อปกป้องให้เจ้าเดินทางกลับอย่างปลอดภัยน่ะสิ” อูหลิงอวี่อมยิ้มพูด
“ช่างมันเถิดน่า ออกไปพร้อมกับท่านนี่แหละจะทำให้ข้าไม่ปลอดภัย” ซือหม่าโยวเย่ว์ปฏิเสธ
“ฟังเจ้าพูดเข้าสิ เจ้าเป็นศิษย์น้อง ข้าเป็นศิษย์พี่ แล้วจะไม่ปลอดภัยได้อย่างไรเล่า ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอกน่า หรือจะบอกว่าเจ้าอยากทำอะไรข้าอย่างนั้นหรือ” อูหลิงอวี่มองเธออย่างหวาดกลัวอยู่บ้าง
ซือหม่าโยวเย่ว์สีหน้าดำทะมึน เจ้าคนผู้นี้พูดอะไรกันน่ะ!
“ถ้าหากออกไปกับท่านก็เหมือนยืนอยู่ปากเหวนั่นแหละ ข้าไม่ชอบให้คนมาดูเหมือนเป็นลิงเป็นค่างหรอกนะ ท่านรีบกลับไปเองโดยเร็วเถิด ท่านผู้วิเศษ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ยื่นมือไปผลักอูหลิงอวี่ที่ขยับเข้าใกล้ออกไป
คนตระกูลลู่ที่อยู่ด้านหลังได้ยินคำสนทนาระหว่างซือหม่าโยวเย่ว์และอูหลิงอวี่แล้วอดหลั่งเหงื่อเย็นเฉียบมิได้ คำพูดนี้มันแปลกประหลาดสำหรับศิษย์พี่ศิษย์น้องมากเกินไปแล้วกระมัง!
ในที่สุดอูหลิงอวี่ก็มิได้ไปกับพวกซือหม่าโยวเย่ว์ เขาไปจากที่นี่ก่อนที่ซือหม่าโยวเย่ว์จะสีหน้าดำทะมึน
“ลู่หมิง พวกเจ้าจะไม่ไปที่ตระกูลซือหม่า
