อหม่าโยวหยางเบ้ปาก เจ้าคนผู้นี้ ช่างเหลือเกินจริงๆ!
“ตระกูลหลี่แห่งอาณาจักรนางแอ่นอุดรไม่ลงรอยกับตระกูลเรามาโดยตลอด ตอนเจ้าออกไปก็ต้องระวังพวกเขาทำเรื่องชั่วช้าด้วยล่ะ” เขาตักเตือน
“ข้ารู้แล้วน่า” ซือหม่าโยวเย่ว์โบกมือแล้วเอ่ยว่า “โยวหยาง ข้าเพิ่งจะค้นพบวันนี้เองว่าเจ้าออกจะเจ้ากี้เจ้าการอยู่เล็กน้อย บ่นอุบอิบอยู่ตลอดเลย เป็นบุรุษรูปงามที่สุขุมเงียบเชียบเหมือนโยวหลินดีกว่าตั้งเยอะ”
คราวนี้แม้กระทั่งซือหม่าโยวหลินที่อยู่ข้างๆ ก็ยังอยู่นิ่งไม่ได้ เจ้าคนผู้นี้กำลังล้อเลียนพวกเขาอย่างนั้นหรือ
“ถ้าหากไม่มีอะไรแล้ว ข้าไปพักผ่อนก่อนล่ะนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ดูท่าทางของทั้งสองคนแล้วลอบหัวเราะอยู่ในใจก่อนจะออกไป
วันนี้ทุกคนที่นี่ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันถึงเรื่องที่ลูกน้องของหลี่มู่ถูกทำร้ายจนพิการ ทุกคนต่างประหลาดใจว่าเหตุใดคราวนี้เขาจึงไม่ต่อความยาวสาวความยืด ไม่แสดงท่าทีใดๆ เลย
ต่อมาทุกคนถึงได้ทราบเรื่องการประลองที่เขาภาพมังกร และชื่นชมว่ามีคนเอาชนะหลี่มู่ได้ด้วย อีกทั้งยังอายุเพียงยี่สิบสองปีเท่านั้น ช่างเป็นตัวประหลาดโดยแท้!
สองวันให้หลัง คนตระกูลซือหม่าคนอื่นๆ ก็มาถึงเมืองวิเศษ พอมาถึงก็ได้
