ดังนั้นจึงตัดสินใจว่าจะปลีกวิเวกบำเพ็ญ ไม่ออกจากบ้านก่อนถึงงานชุมนุม
เดิมทีคิดว่าจะได้อยู่อย่างเงียบสงบจนถึงตอนออกไปจากที่นี่ แต่ไม่คิดว่าเรื่องต่อมาจะทำให้เธอเกิดความสนใจเกิดความสนใจต่อสิ่งมีชีวิตเบื้องล่างเทือกเขาหมื่นอสูรขึ้นมา
วันนี้ซือหม่าโยวเย่ว์ยังไม่ออกจากการปลีกวิเวก แต่ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นพลังวิญญาณขุมหนึ่ง เธอจึงรีบออกจากสภาวะการบำเพ็ญแล้วเปิดประตูออกไป
“ท่านอาจารย์ ท่านกลับมาแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นลูกไก่ตัวน้อยในอ้อมแขนของมารเฒ่าจึงร้องอุทานว่า “เจ้าไก่ฟ้าหรือ เขาเป็นอะไรไปน่ะ”
“กลับไปที่ห้องของเจ้าก่อนดีกว่า” เดิมทีมารเฒ่าคิดจะมอบเจ้าไก่ฟ้าให้ซือหม่าโยวเย่ว์ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นหญิง จึงได้แต่อุ้มเขาเข้าไปเอง
ต่อให้เป็นสัตว์อสูรวิเศษเพศผู้ก็มิอาจให้ลูกศิษย์ของตนอุ้มได้ตามใจชอบ
“ได้สิ” ซือหม่าโยวเย่ว์หลีกทางให้พวกเขาเข้ามา
มารเฒ่าวางตัวเจ้าไก่ฟ้าลงบนเตียงของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “ข้าไปพบกับเขาข้างล่างนั่น ตอนนั้นเขาสลบไสลไม่ได้สติไปแล้ว ข้าจำได้ว่าเป็นสหายของเจ้าจึงได้ช่วยพาเขากลับมาด้วย”
“ท่านอาจารย์ เจ้าไก่ฟ้าได้รับบาดเจ็บแค่ไหนหรือ” ซือหม่า
