โยวเย่ว์ไม่รู้ว่าจะตรวจสัตว์อสูรวิเศษในร่างสัตว์ได้อย่างไรจึงเอ่ยถามขึ้น
มารเฒ่าเงียบงันไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยว่า “เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเลยทีเดียว เออ… น่าจะต้องพูดว่าไร้หนทางเยียวยาแล้วมากกว่า ตอนนี้มิอาจฟื้นขึ้นมาได้อีกแล้วละ!”
สายรุ้งที่เข้ามาเพราะสัมผัสกลิ่นอายของเจ้าไก่ฟ้าได้ได้ยินคำพูดมารเฒ่าแล้วร่วงหล่นจากกลางอากาศลงสู่พื้นในทันทีแล้วเอ่ยว่า “ไม่มีทาง สามีต้องไม่เป็นไรแน่นอน!”
ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปอุ้มสายรุ้งขึ้นมาแล้วลูบขนบนหลังของมันอย่างปลอบประโลมพลางพูดว่า “ท่านอาจารย์ ไม่มีหนทางช่วยเหลือเขาได้แล้วหรือ”
มารเฒ่าส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “เขาบาดเจ็บสาหัสเกินไป อวัยวะภายในทั้งหมดแหลกสลายไปแล้ว ไอพลังชีวิตถูกตัดขาด ไม่มียาใดช่วยได้เลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวใจสั่นสะท้าน หรือว่าจะหมดหนทางแล้วจริงๆ
“ฮือ… ไม่มีทางๆ ข้าไม่อยากให้สามีตายนะ” สายรุ้งดิ้นรนบินขึ้นมาจากอ้อมแขนของซือหม่าโยวเย่ว์ ก่อนจะไปนอนอยู่ข้างกายเจ้าไก่ฟ้าแล้วร้องไห้โฮเสียงดัง
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าไก่ฟ้าที่ไอพลังชีวิตหมดสิ้น หัวใจบีบรัดจนเจ็บปวด เรื่องนี้มาถึงอย่างรวดเร็วเกินไปจนเธอทนรับไม่ไหวอยู่บ้าง
