ลู่หมิงพูดอย่างง่ายๆ แต่ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังกลับเห็นทั้งความรุ่งโรจน์และความร่วงโรยจากคำพูดของเขา
“ตระกูลหลี่ คือตระกูลของหลี่มู่ใช่หรือไม่” เป่ยกงถังถาม
“ใช่แล้ว” ลู่หมิงพูด “ตระกูลหลี่เป็นตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งแห่งอาณาจักรนางแอ่นอุดร อีกทั้งยังเป็นตระกูลนักหลอมยาอีกด้วย ท่านบรรพชนผู้ก่อตั้งของข้าเคยไม่ลงรอยกันกับตระกูลหลี่ หลังจากเขาสิ้นลม ตระกูลหลี่ก็เป็นอริกับพวกเรามาโดยตลอดเลย”
“ดังนั้นที่หลี่มู่ทำร้ายเจ้าในคราวนี้ก็มิใช่เรื่องบังเอิญน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบคางตัวเองพลางเอ่ยขึ้น
“ใช่แล้ว เพราะว่าข้าพรสวรรค์พอใช้ได้ ดังนั้นจึงได้เข้าสมาคมนักหลอมยา แต่หลังจากเข้าไปแล้วก็ถูกหลี่มู่กดดันมาโดยตลอด ทั้งยังถูกเขาทำร้ายอีกด้วย” พอลู่หมิงพูดถึงหลี่มู่ สีหน้าก็ฉายแววโกรธแค้น “ใช่แล้ว พวกเจ้ามิได้มาที่เมืองวิเศษกันเป็นครั้งแรกหรอกหรือ เหตุใดจึงไม่ลงรอยกับหลี่มู่ได้เล่า”
“เขาเคยพาคนไปหาเรื่องพวกเราตอนอยู่ที่เขาภาพมังกร จึงถูกข้าต่อยตีอย่างหนักหน่วงยกหนึ่ง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ไม่ใช่สิ ข้าต่อยตีอู๋เฟิง ผู้ติดตามของเขาจนมารดาเขาจำลูกตัวเองไม่ได้ต่างหาก หลังจากนั้นก็เอาชนะเขาตอนหลอมยา
