่มีเสียหน่อย พวกเจ้าจงใจหาเรื่อง พวกเราก็เลยเล่นเป็นเพื่อน!” ลู่ยวนพูดอย่างหยิ่งยโส
“เฮอะ ไม้อ่อนไม่ชอบ ต้องให้ใช้ไม้แข็ง! ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมมอบให้ดีๆ เช่นนั้นพวกเราก็ต้องยกข้าวของกลับไปตรวจสอบเองน่ะสิ!”
“พวกเราไม่มีข้าวของจะให้พวกเจ้ายกแล้วนะ”
“จริงหรือ” ชายหนุ่มผู้นั้นกวาดตามองรอบหนึ่งก็พบว่าภายในเรือนไม่มีของเหลือแล้วจริงๆ สุดท้ายสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่ตัวบ้านแล้วเอ่ยว่า “มานี่ แยกส่วนบ้านให้ข้าแล้วยกกลับไปเสีย!”
“ใครกล้าก็มาสิ!” ลู่หมิงออกมาจากในบ้านพลางถลึงตาใส่พวกเขา
คนเหล่านั้นเห็นว่าบาดแผลบนมือลู่หมิงหายดีแล้วจึงประหลาดใจอย่างยิ่ง แต่ก็ยังยิ้มแล้วเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงว่ามือของเจ้าจะหายดีแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะหาต้นหญ้าแรดอายุสองร้อยปีพบแล้วสินะ แต่ลู่หมิงเอ๋ย ต่อให้บาดแผลของเจ้าหายดี เจ้าก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ของพวกเราพี่น้องอยู่ดี ข้าแนะนำว่าพวกเจ้ารีบมอบเคล็ดวิชาลับออกมาดีกว่า จากนั้นก็รีบไสหัวไปจากเมืองวิเศษเสีย แล้วพวกเราจะไว้ชีวิตพวกเจ้าก็ได้!”
“แล้วถ้าข้าไม่ยอมเล่า” ลู่หมิงพูดอย่างเย็นชา
“ถ้าหากไม่ยอม วันนี้เราจะรื้อบ้านพวกเจ้าเสีย หลังจากนั้นก็จะทำให้พวกเจ้าพิการแล้วโยนออก
