เล่อเช่นนี้เล่า” หั่วจือเหยียนมองน้องสาวของตนพลางแกล้งดุด่า
“ท่านพี่ พวกพี่โยวหลินเขาอยู่ที่นี่ ข้าจะไปพบพวกเขาน่ะสิ” หั่วจือเจียวพูดพร้อมรอยยิ้ม
“ช้าก่อน” หั่วจือเหยียนหยุดหั่วจือเจียวเอาไว้แล้วเอ่ยว่า “ข้าก็จะไปหาเขาอยู่เหมือนกัน พวกเราไปพร้อมกันเลยดีกว่า”
“ได้ ท่านรีบหน่อยสิท่านพี่”
ตอนที่หั่วจือเจียวและหั่วจือเหยียนมาถึงริมทะเลสาบเล็ก พอมองไปก็เห็นซือหม่าโยวหลินและซือหม่าโยวเย่ว์กำลังสนทนากันอยู่ริมทะเลสาบ ไม่รู้ว่าสองคนคุยอะไรกัน ซือหม่าโยวหลินถึงได้แสดงสีหน้าพรั่นพรึง
ส่วนเจ้าอ้วนชวีกับเว่ยจือฉี และคนตระกูลซือหม่าคนอื่นๆ ต่างกำลังตกปลากันอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก นกหลากสีตัวหนึ่งกำลังบินไปมาอยู่เหนือศีรษะทุกคน
เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ หั่วจือเจียวก็รู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้าง ตอนอยู่ที่เมืองอันหยาง นางถูกพวกซือหม่าโยวเย่ว์ฉีกหน้าเสียยับเยิน เมื่อเห็นว่าข้างกายเธอมีสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่ นางก็ตกใจไม่น้อย รู้สึกว่าเมื่อตนอยู่ต่อหน้าเธอแล้วเหมือนเป็นตัวตลกที่ได้แต่กระโดดโลดเต้นไปมาตัวหนึ่งเท่านั้น
แต่เมื่อเห็นคนที่ตนชอบอยู่ตรงนั้น นางก็ยังปลุกความกล้าขึ้นมาแล้วเดินเข้าไป
