ห้มารเฒ่าขจัดการยอมรับที่มีต่อเขาไปเสีย
ทว่าต่อให้เขาได้รับการยอมรับในตอนนั้นไปแล้ว แต่ก็มิได้เกิดปรากฏการณ์ใหญ่โตเหมือนกับตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์ได้รับการยอมรับ
เมื่อครู่ท้องฟ้าที่นี่เต็มไปด้วยสีโลหิต ถ้าหากมิใช่เพราะข่ายมนตร์ของมารเฒ่าสกัดกั้นเอาไว้ เกรงว่าคงจะแผ่ไปทั่วทั้งเทือกเขาหมื่นอสูรอย่างแน่นอน
“ปลอกนิ้วของผู้สืบทอด…” ซือหม่าโยวเย่ว์มองมารเฒ่าอย่างจนคำพูด “ท่านอาจารย์ ท่านคงมิได้หยิบปลอกนิ้วมาผิดกระมัง”
“เจ้าหาว่าอาจารย์อย่างข้าแก่จนเลอะเลือนหรือ” มารเฒ่าถลึงตาใส่ซือหม่าโยวเย่ว์
“ท่านจะให้ข้าเป็นผู้สืบทอดของหุบเขามารเทพอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองมารเฒ่าอย่างประหลาดใจ
“แน่นอนอยู่แล้ว” มารเฒ่าพูด “ของสิ่งนี้ชดเชยมิได้หรืออย่างไร”
“ไม่เท่าไหร่หรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างไม่พอใจ “ข้าคืนของสิ่งนี้ให้ท่านได้หรือไม่”
“เจ้าไม่อยากเป็นผู้สืบทอดของหุบเขามารเทพอย่างนั้นหรือ”
“ไม่อยาก” ซือหม่าโยวเย่ว์ปฏิเสธอย่างชัดเจนยิ่ง
“เพราะเหตุใดเล่า” มารเฒ่าสีหน้าดำทะมึน ศิษย์คนแรกไม่เต็มใจก็ช่างเถิด ตอนนี้อีกคนก็ไม่พอใจอีก หากพูดออกไปเขาคงถูกคนหัวเราะเยาะตายแน่
“ข้าไม่ชอบน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ฮ
