ะไรหรือ”
“ข้าย่อมมีวิธีการของข้าเองอยู่แล้ว!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างหวงวิชา
มารเฒ่าตบศีรษะเธอ พลางเอ่ยว่า “อยู่ต่อหน้าพวกเรายังต้องมาหวงอะไรกัน อยากให้อาจารย์สนใจเจ้าอย่างนั้นหรือ!”
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบศีรษะที่ถูกตีจนเจ็บพลางเบ้ปากแล้วเอ่ยว่า “เจ็บจะตายอยู่แล้ว”
อูหลิงอวี่ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ตาเฒ่าอุปนิสัยใจร้อน ต่อจากนี้เจ้าคงรู้แล้วละนะ”
“เฮอะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่เขา เหตุใดรอยยิ้มของเขาจึงดูเหมือนคนที่มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นเลยเล่า
“รีบบอกมาเร็วเข้าสิ วิธีอะไร!” มารเฒ่าเงื้อมืออีกครั้ง
ซือหม่าโยวเย่ว์กุมศีรษะพลางกระโดดถอยหลังแล้วเอ่ยว่า “อย่าตีนะ ข้าบอกก็ได้”
เธอหยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาส่งมอบให้มารเฒ่าแล้วเอ่ยว่า “ให้เขาใช้สิ่งนี้ก็พอแล้ว”
“นี่คือสิ่งใดหรือ” มารเฒ่าเปิดขวดหยกออกดมก็รู้สึกว่าวิญญาณของตนสั่นไหวอยู่บ้าง
อูหลิงอวี่ก็ลองดมดูด้วย วิญญาณอันอ่อนแอดูเหมือนจะฟื้นฟูขึ้นมาไม่น้อยในทันที
