อย่างรวดเร็วทันควันเช่นนี้ หากคนเบื้องบนได้ยินเช่นนี้เข้าแล้วจะรู้สึกเช่นไรเล่า
คิดไม่ถึงว่ามารเฒ่าจะหยิบหินกองใหญ่ออกมาจริงๆ อย่างน้อยก็น่าจะมีสักยี่สิบสามสิบก้อน
ซือหม่าโยวเย่ว์ถือหินก้อนหนึ่งเอาไว้แล้วเอ่ยอย่างอารมณ์ดียิ่งว่า “พวกเราเอาไปคนละก้อน พวกพี่ใหญ่คนละก้อน ไอ้หยา ท่านอาจารย์ แค่นี้ไม่พอให้แบ่งหนึ่งต่อหนึ่งหรอกนะ!”
“พอเจ้าไปถึงหุบเขามารเทพแล้วค่อยไปหาชนิดอื่นมาอีกก็ได้ เชื่อมต่อกับคนได้มากกว่านี้ โดยปกติแล้วข้าไม่ใช้ ก็เลยมิได้พกติดตัวเอาไว้น่ะ” มารเฒ่าพูด “เอาละ ตอนนี้กลับกันดีกว่า”
พอพูดจบเขาก็พาทั้งสองคนกลับไปยังเขาภาพมังกร
“โยวเย่ว์ พวกเจ้ากลับมาเสียที” ซือหม่าโยวหยางเห็นซือหม่าโยวเย่ว์กลับมาจึงก้าวเข้าไปตบบ่าเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นคนที่อยู่ในค่ายพักค่อนข้างน้อย จึงเอ่ยถามว่า “แล้วคนอื่นเล่า”
“ไปฝึกประสบการณ์ในภูเขาน่ะ” ซือหม่าโยวหยางพูด
“แล้วทำไมเจ้าจึงไม่ไปด้วยเล่า”
“วันนี้พวกเราเพิ่งกลับมาน่ะ” ซือหม่าโยวหยางพูด “พักผ่อนอีกสักวันแล้วค่อยไปใหม่ พวกเจ้าจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือ”
“อืม ท่านอาจารย์กินยาวิเศษไปแล้ว ยาวิเศษตรีปราณก็หลอมเสร็จแล้วด้วย” ซือหม่า
