ไรกันดีเล่า” เธอถาม
“เจ้ายกระดับพลังยุทธ์แล้วหล่อเลี้ยงวิญญาณของเขา” หมัวซาพูด
“ให้ข้าหล่อเลี้ยงวิญญาณของเขาอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ชอบใจนัก “ถึงแม้ว่าเจ้านั่นจะเป็นศิษย์พี่ของข้า แต่ก็น่ารังเกียจยิ่งนัก ถ้าข้าไม่อยากทำจะทำเช่นไร”
“เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือกหรอกนะ” หมัวซาพูด
“จริงๆ เลยนะ… เกิดมาช่างเต็มไปด้วยความจนใจเสียจริง!” ซือหม่าโยวเย่ว์คร่ำครวญ “ถ้าหากท่านอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่ล่วงรู้เรื่องของท่านเข้า ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไรกันบ้าง! ท่านว่าพวกเราต้องบอกพวกเขาหรือไม่”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ” หมัวซาถามกลับ แต่น้ำเสียงกลับค่อนข้างแน่วแน่
“เฮ้อ… ด้วยความเฉลียวฉลาดของพวกเขา พอข้าให้น้ำทิพย์วิญญาณกับศิษย์พี่ พวกเขาต้องรู้เบาะแสอย่างแน่นอน สารภาพความจริงไปเลยดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ดึงเส้นผมด้วยสีหน้าไม่พอใจ
อูหลิงอวี่ผู้นี้คือผู้ที่เคยฉวยโอกาสกับตนมาก่อน ตอนนี้กลับต้องช่วยเขา ชาติก่อนนับได้ว่าตนเป็นคนรักนวลสงวนตัว แค่นึกถึงก็ทำให้ตื่นตระหนกตกใจแล้ว
“เฮ้อ…” เธอถอนหายใจยาว แต่ความกลุ้มใจก็มิได้ถูกปลดปล่อยออกมาอยู่ดี
เมื่อได้ยินเสียงมารเฒ่าดังลอยมาจากด้านล่างของภูเขาก็รู้ว่าเขากลับมาแล้ว
