้าเร็วก็ต้องตกอยู่ในอันตราย
“พื้นสมุทรหรือ ที่นั่นก็มีบางอย่างอยู่เช่นกันหรือ” มารเฒ่าประหลาดใจอยู่บ้าง สิ่งมีชีวิตเช่นนี้มีอยู่เพียงหนึ่งเดียวในดินแดนก็เป็นเรื่องเหนือความคาดหมายอย่างยิ่งแล้ว ถ้าหากมีสองตน ในอนาคตต้องวุ่นวายใหญ่โตอย่างแน่นอน
ซือหม่าโยวเย่ว์เล่าเรื่องตอนไปเสาะหาสมุนไพรที่เกาะลืมกังวลให้เขาฟัง ทั้งยังบอกด้วยว่าตนไปได้นางพญาผึ้งแดงมาจากที่นั่น
หลังจากมารเฒ่าได้ฟังแล้วก็นิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยว่า “ถ้าหากเป็นดังที่เจ้าพูด เช่นนั้นสิ่งที่ถูกสะกดอยู่ก็น่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ทมิฬ แต่ไม่รู้ว่าใครที่สะกดพวกมันเอาไว้ในดินแดนเช่นนี้ได้”
“ท่านอาจารย์…” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้จึงหันไปมอง ก็เห็นเป่ยกงถังกำลังเดินเข้ามา
“โยวเย่ว์ ท่านปู่มาร ถ้ายังไม่กลับไปกินกันอีก อาหารก็จะเย็นชืดหมดแล้วนะ” เป่ยกงถังพูด
เธอรออยู่ข้างล่างตั้งนานสองนาน ทั้งคู่ก็ยังไม่ลงไปเสียที เธอจึงมาเรียกพวกเขาด้วยตัวเอง
“ไปเถิด ไปกินของอร่อยกันดีกว่า” มารเฒ่าพูด “วันนี้พวกเจ้าทำอะไรให้ข้ากินหรือ”
“ทำไว้เยอะแยะเชียวล่ะ รับรองว่าท่านจะได้กินจนพุงกางแน่” ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บซ่อนความกังวลใจแล้วเอ่ยด้วยรอย
