าค่อยเริ่มต้นหลอมยากัน”
พอพูดจบก็มีเงาดำวาบผ่านไป ไม่เห็นเงาเขาอีกต่อไป
แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับนั่งตกตะลึงอยู่ที่เดิม ราวกับไม่เห็นว่าเขาจากไปแล้ว
เป่ยกงถังเห็นท่าทีเช่นนี้ของซือหม่าโยวเย่ว์จึงเอ่ยถามว่า “โยวเย่ว์ เจ้าเป็นอะไรไปหรือ”
“ไม่มีอะไรหรอก เจ้าเก็บกวาดที่นี่หน่อยนะ ข้าจะออกไปสักครู่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปทางยอดเขา
“นางเป็นอะไรไปน่ะ” เป่ยกงถังมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างสงสัย ไม่เคยเห็นเธอเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย!
ซือหม่าโยวเย่ว์มาถึงบนยอดเขาแล้วหาหินก้อนหนึ่งนั่งลงก่อนจะมองดูสร้อยข้อมือม่านถัวบนข้อมือพลางครุ่นคิดอย่างหนัก
ผ่านไปครู่ใหญ่เธอจึงถ่ายเสียงถามว่า “ศิษย์พี่คือวิญญาณที่กลับชาติมาเกิดของเจ้า ถูกต้องหรือไม่”
ผ่านไปครู่ใหญ่ หมัวซาจึงตอบกลับมาคำหนึ่ง “ใช่”
“จริงๆ ด้วยสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ยาวิเศษตรีปราณเป็นยาวิเศษต้องห้ามสำหรับให้คนที่วิญญาณไม่สมบูรณ์ใช้ ท่านอาจารย์บอกว่าเตรียมยาวิเศษชนิดนี้เอาไว้สำหรับศิษย์พี่ แสดงว่าวิญญาณของศิษย์พีนั้นไม่ครบสมบูรณ์ และท่านยังบอกด้วยว่าบนร่างของท่านอาจารย์มีกลิ่นอายวิญญาณที่กลับชาติมาเกิดของท่านอยู่ ดังนั้นศิษย์พ
