“โยวเย่ว์?” เป่ยกงถังเองก็คิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะพูดเช่นนี้ นางจึงตกใจจนสะดุ้งตัวลอย
ซือหม่าโยวเย่ว์ตบบ่านางพลางเอ่ยว่า “ท่านอาจารย์ พรสวรรค์ในการหลอมยาของเป่ยกงก็ยอดเยี่ยมเป็นที่สุดเช่นกัน รับไว้เป็นศิษย์ก็ไม่เสียหายหรอก”
“ก็ไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ” มารเฒ่าส่ายหน้า
“ท่านอาจารย์ นางเป็นต้นกล้าชั้นยอดเชียวนะ ท่านอยากพลาดของดีหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์โน้มน้าวต่อไป
“ศิษย์น้อง ท่านอาจารย์อยู่มาทั้งชีวิต ก็เพิ่งจะมีลูกศิษย์แค่พวกเราสองคนนี้เท่านั้นเพราะกลัวจะยุ่งวุ่นวาย แต่เจ้าจะให้เขารับศิษย์เพิ่มอีกคน อย่างไรก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว” อูหลิงอวี่ค่อนข้างเข้าอกเข้าใจมารเฒ่า ถ้าหากมิใช่เพราะเขาต้องการศิษย์สักคนมารับช่วงต่อ บางทีแม้แต่ซือหม่าโยวเย่ว์เองเขาก็คงไม่รับมาแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์ผิดหวังอยู่บ้าง เธออยากให้เป่ยกงถังได้รับการรับรองจากหุบเขามารเทพ เช่นนี้ตอนที่พวกเธอขึ้นไปข้างบนแล้ว เป่ยกงถังกลับบ้านไปช่วยมารดาและน้องชาย ก็จะได้มีความมั่นใจมากยิ่งขึ้น
“ตาเฒ่า ท่านไม่รับนางเป็นศิษย์ แต่ก็พานางเข้าไปในหุบเขาได้นี่” อูหลิงอวี่ไม่อยากเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ผิดหวังจึงพูดต่อ
“จริงหรือ” ซือหม่าโยว
