ป็นอย่างไรบ้างเล่า ท่านอาจารย์ พอจะให้พวกเขาเข้าไปด้วยได้หรือไม่”
ซือหม่าโยวหลินที่กำลังยืนตั้งใจฟังเรื่องราวทางนี้อยู่หน้ากระโจมตัวเองได้ยินเธอเอ่ยถึงชื่อตน แววตาก็กระเพื่อมไหว จากนั้นจึงก้มหน้าลงเพื่อปิดบังความรู้สึกของตน
“เจ้าช่างรู้จักผู้คนมากมายเสียจริงนะ” ชายชราร่างเล็กพูด “ข้าจะให้โอกาสพวกเขาสักครั้งก็ได้ แต่จะเข้าสู่หุบเขามารเทพได้หรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเขาแล้ว”
“แค่โอกาสครั้งเดียวเท่านั้นเองหรือ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างไม่พอใจว่า “ให้พวกเขาเข้าไปเลยไม่ได้หรือไร”
“เจ้าเด็กนี่ ต่อให้ข้ารับพวกเขาเข้าไปก็ไม่มีสำนักย่อยไหนเต็มใจรับพวกเขาอยู่ดี เข้าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก” มารเฒ่าพูด
“ศิษย์น้อง เจ้าอย่ากังวลใจไปเลยนะ มีท่านอาจารย์คอยชี้แนะอยู่ทั้งคน ขอเพียงแค่พรสวรรค์ของพวกเขาผ่านไปได้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว” อูหลิงอวี่พูด “เงื่อนไขทั่วไปของอาจารย์ลุงอาจารย์อาเหล่านั้นต่ำกว่าอยู่พอสมควรเลยทีเดียว”
“นั่นก็ยังดี มีโอกาสบ้างย่อมดีกว่าไม่มีเลย!” ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ไม่บังคับฝืนใจมารเฒ่าอีก เธอพูดว่า “แต่ทั้งโอวหยางและเป่ยกงต่างก็เป็นนักหลอมยาเหมือนกัน ท่านอาจารย์พอจะจัดการตรงนี้
