เธอวางยาที่หลอมเสร็จแล้วลงตรงหน้ามารเฒ่า มารเฒ่ามองดูแวบหนึ่งแล้วหยิบป้ายพกออกมามอบให้นางพลางเอ่ยว่า “นี่คือป้ายสถานะของศิษย์ พอเจ้าขึ้นไปข้างบนแล้ว เมื่อไปถึงหุบเขามารเทพค่อยมาดูกันอีกทีว่าเจ้าจะกราบเข้าเป็นศิษย์สำนักใคร”
“ขอบคุณท่านปู่มาร” เป่ยกงถังเก็บป้ายพกลงไปพร้อมรอยยิ้ม ในใจตื่นเต้นไม่น้อย เธอยิ้มอย่างซาบซึ้งใจให้ซือหม่าโยวเย่ว์
เธอได้เป็นศิษย์ของหุบเขามารเทพอย่างแท้จริงแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลย
“ท่านอาจารย์ เหตุใดข้าจึงไม่มีป้ายพกเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ข้ามีป้ายพกศิษย์อยู่เพียงอันเดียว ให้เขาไปแล้ว ของเจ้ายังทำไม่ทัน พอกลับไปแล้วค่อยให้คนทำให้เจ้าอีกอันหนึ่งนะ” มารเฒ่าพูด
อูหลิงอวี่หยิบป้ายพกออกมาอันหนึ่งแล้วโยนให้เธอพลางเอ่ยว่า “เอาอันของข้าให้เจ้าก่อนก็แล้วกัน”
“เช่นนั้นท่านจะใช้อะไรเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์รับป้ายพกเอาไว้แล้วเอ่ยถาม
“ใบหน้าของศิษย์พี่เช่นข้าก็คือป้ายพกแล้วละ” อูหลิงอวี่กล่าวอย่างหลงตัวเอง
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดๆ ดูแล้วก็เห็นจะจริง เขาเข้าออกหุบเขามารเทพอยู่เป็นประจำ ทุกคนย่อมรู้จักเขาดีอยู่แล้ว จากนั้นเธอจึงเก็บป้าย
