วันรุ่งขึ้น มารเฒ่ากลับมาที่เมืองวิเศษอย่างหาได้ยากยิ่ง ถึงแม้ว่าผู้คนมากมายในตำหนักผู้วิเศษจะไม่เคยพบเขามาก่อน แต่ก็รู้ว่าผู้วิเศษแห่งโลกเบื้องบนพาอาจารย์มาด้วย เมื่อมองแล้วมิอาจล่วงรู้ระดับพลังยุทธ์ของเขาได้จึงเดาตัวตนของเขาออก
“เจ้าเด็กบ้า!” มารเฒ่ามาที่เรือนพักของอูหลิงอวี่แล้วตะโกนเสียงดังลั่น
อูหลิงอวี่กำลังคุยกับเจ้าตำหนักผู้วิเศษอยู่ว่าอยากออกไปดูสถานการณ์ในดินแดนแห่งนี้ เมื่อได้ยินเสียงของอาจารย์ตนจึงยิ้มให้เจ้าตำหนักก่อนจะลุกขึ้นเดินออกมา เมื่อเห็นมารเฒ่านั่งอยู่บนหลังคาเรือนจึงเอ่ยถามว่า “ท่านอาจารย์ ท่านไปไหนมาตั้งนานน่ะ”
“เดินเล่นไปทั่วนั่นแหละ” มารเฒ่าเห็นอูหลิงอวี่แผ่กลิ่นอายอันศักดิ์สิทธิ์ออกมาตลอดทั้งร่างจึงโบกไม้โบกมือให้เขาแล้วเอ่ยว่า “ข้ามีเรื่องอยากหารือกับเจ้า”
เจ้าตำหนักผู้วิเศษเคยไปที่โลกเบื้องบนมาแล้ว ย่อมรู้ดีถึงความร้ายกาจของมารเฒ่า เขาพูดกับอูหลิงอวี่ว่า “ในเมื่อผู้วิเศษต้องปรึกษาธุระกับอาจารย์ของท่าน ข้าก็ขอตัวกลับก่อนล่ะนะขอรับ”
“ได้เลย” รอยยิ้มอันศักดิ์สิทธิ์บนใบหน้าของอูหลิงอวี่ไม่เปลี่ยนแปลง
เจ้าตำหนักประสานมือคารวะเขาแล้วทำความเคารพมารเฒ่าด้วย หล
