หอบแฮกๆ แล้วยังโจมตีไม่ถูกตัวเขาเสียที ซือหม่าโยวเย่ว์จึงตะโกนขึ้นมา
อูหลิงอวี่ก็หยุดยืนนิ่งๆ อย่างเชื่อฟัง ซือหม่าโยวเย่ว์ซัดฝ่ามือเข้าใส่แต่ถูกเขาหยุดมือไว้แล้วออกแรงดึง เธอจึงถลาเข้าสู่อ้อมอกของเขาตามแรงดึงนั้น
เพราะพวกเขาวิ่งไล่ตามกัน จึงออกห่างจากค่ายพักมาไกลพอสมควรแล้ว ตอนที่อูหลิงอวี่ดึงตัวเธอนั้นก็หันหลังให้กับทุกคนอยู่ ดังนั้นถึงแม้ว่าตอนนี้ทั้งสองจะอยู่ในท่าทางอันไม่เหมาะสม ผู้คนริมทะเลสาบก็ดูไม่ออก
“คนชั่วช้า ปล่อยข้านะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ตะคอกอย่างโมโห
อูหลิงอวี่กอดซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้พลางก้มศีรษะลงงับใบหูเธอคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำว่า “สาวน้อย เจ้าเติบใหญ่แล้วสินะ หลายปีถึงเพียงนี้ เจ้าเคยคิดถึงข้าบ้างหรือไม่”
