ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นปฏิกิริยาของเป่ยกงถัง จึงเอ่ยว่า “หุบเขามารเทพร้ายกาจมากเลยหรือ”
“แน่นอนอยู่แล้วสิ!” มารเฒ่าพูด “มิฉะนั้นจะมีคนอยากไปที่หุบเขามารเทพของข้ามากมายถึงเพียงนั้นหรือ”
“ข้าไม่เคยไปมาก่อนแล้วจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่าร้ายกาจหรือไม่!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ที่ใต้โต๊ะ เป่ยกงถังเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของเธอพลางขยิบตาให้
เป่ยกงถังให้เธอรับปาก
ซือหม่าโยวเย่ว์มองมารเฒ่าพลางเอ่ยว่า “ถึงกับเอาตัวเองมาขายเพื่อให้ได้ดูการหลอมยาครั้งเดียวก็ดูจะไร้ค่าเกินไปหรือไม่ ท่านปู่มาร กราบท่านเป็นอาจารย์มีข้อดีอะไรหรือไม่ แล้วมีของรับขวัญศิษย์หรือไม่”
มารเฒ่าจ้องมองซือหม่าโยวเย่ว์ เป่ยกงถังที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจแทบตาย เกิดความกลัวว่าเขาจะโกรธจนทำอะไรซือหม่าโยวเย่ว์เข้า แต่คิดไม่ถึงว่าเขากลับหัวเราะเสียงดังลั่นขึ้นมา
“ฮ่าๆๆ ผู้อื่นล้วนอยากกราบข้าเป็นอาจารย์ทั้งสิ้น ให้เจ้ามาเป็นศิษย์ข้าแล้วยังจะมาถามอีกว่าข้ามีของรับขวัญศิษย์หรือไม่ ข้าชอบนิสัยเช่นนี้ของเจ้ายิ่งนัก คล้ายคลึงกับข้าสมัยยังเยาว์วัยอยู่ไม่น้อยเลย!”
เมื่อได้ฟังคำพูดของเขา เป่ยกงถังจึงค่อยวางใจลง อย่างน้อยเขาก็คงไม่ทำร้ายโยวเย่ว์แล้ว
“สรุปแล้วมีหรื
