อไม่มีกันแน่!” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“เจ้าต้องการของรับขวัญศิษย์อะไรเล่า” มารเฒ่าถาม
“ของวิเศษอะไรก็หยิบมาเถอะน่า อาวุธวิญญาณระดับเทพก็ได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“แค่กๆ” วาจาของเธอทำให้เป่ยกงถังแทบจะสำลักตาย นางจึงกระแอมอย่างแรงสองครั้ง
“เจ้าเด็กน้อย คำขอไม่เบาเลยทีเดียวนะ!” มารเฒ่าพูด “ขอเพียงแค่เจ้ารับปากว่าในภายหน้าจะทำอาหารให้ข้ากินบ่อยๆ เจ้าก็จะได้ของรับขวัญศิษย์อย่างสมใจเลยละ!”
“ท่านยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้ของรับขวัญศิษย์อะไรกับข้า” ซือหม่าโยวเย่ว์พึมพำเสียงเบา แต่ก็ดังพอที่พวกเว่ยจือฉีจะได้ยินกันหมด
“ตอนนี้ยังนึกไม่ออกว่าจะให้อะไรเจ้าดี รอให้ถึงตอนที่เจ้าไปยังหุบเขามารเทพก่อนแล้วค่อยไปเลือกเอาเองก็ได้!” มารเฒ่าพูด
“เยี่ยมเลย ขอบคุณท่านอาจารย์!” ซือหม่าโยวเย่ว์ลุกขึ้นยืนแล้วทำความเคารพมารเฒ่า หลังจากนั้นยังยกน้ำชาบนโต๊ะคารวะเขาจอกหนึ่งด้วย
“เจ้าเด็กนี่ ถึงกับยกน้ำชาเช่นนี้มาทำแบบขอไปที!” มารเฒ่าถลึงตาใส่เธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่งน้ำชาไปยังมือมารเฒ่าพลางเอ่ยว่า “ท่านอาจารย์ ท่านก็ปล่อยๆ ไปบ้างเถิดน่า พวกเรามิอาจให้ความสำคัญกับพิธีรีตองมากจนเกินไปนัก ท่านต้องดูที่หัวใจที่ศิษย์มอบให้กับท่าน
