สิ มีน้ำใสใจจริง พิธีรีตองไม่ดีก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย แต่ถ้าจิตใจไม่ดี ต่อให้พวกเรามีพิธีกราบอาจารย์อันเลิศหรูเหนือใครก็ไร้ประโยชน์ ถูกหรือไม่เล่า”
“ฮ่าๆ เจ้าช่างมองอะไรได้ทะลุปรุโปร่งยิ่งนัก!” มารเฒ่ายกน้ำชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง นับได้ว่ายอมรับเธอ
“แน่นอนอยู่แล้วสิ!” ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมานั่งแล้วเอ่ยว่า “ปกติแล้วข้ามิได้กราบใครเป็นอาจารย์ง่ายๆ หรอกนะ พอกราบเป็นอาจารย์แล้วย่อมมิอาจวางตัวเหมือนคนทั่วไปได้ ดังคำกล่าวที่ว่าเป็นอาจารย์หนึ่งวัน เป็นบิดาตลอดชีวิต นี่มิใช่คำพูดส่งๆ เลยนะ!”
มารเฒ่ามองซือหม่าโยวเย่ว์ เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ ไร้ซึ่งคำโกหก ทันใดนั้นก็เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจวูบหนึ่ง ศิษย์ที่ทำให้ตนเกิดความรู้สึกเช่นนี้ในใจมานานถึงเพียงนี้ผู้นั้นก็เคยเอ่ยวาจาที่คล้ายคลึงกันนี้มาแล้ว
ผู้คนตั้งมากมายอยากกราบตนเป็นอาจารย์ แต่จะมีสักกี่คนที่มีความคิดดังเช่นพวกเขาสองคนบ้าง
“ท่านอาจารย์ เป็นอะไรไปหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นเขาเป็นเช่นนี้จึงเอ่ยถามขึ้น
“แค่กๆ ไม่มีอะไรหรอก” มารเฒ่ากลบเกลื่อนความรู้สึกภายในใจตนเองแล้วเอ่ยว่า “ข้ามอบของรับขวัญศิษย์ให้เจ้าแล้ว แล้วเจ้าจะให้ค่าครูอะไรกับข้า
