เล่า”
“หา ไม่ใช่ว่าอาจารย์ต้องเป็นผู้ให้ของรับขวัญศิษย์หรอกหรือ เหตุใดศิษย์จึงต้องให้ค่าครูกับอาจารย์อีกเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์เบิ่งตาโต
มารเฒ่าพูดอย่างไม่พอใจว่า “ผู้ใดกำหนดว่าศิษย์มิอาจมอบค่าครูให้กับอาจารย์บ้างเล่า ไม่ได้สิ เจ้าก็ต้องให้ค่าครูกับข้าเช่นกัน!”
“ท่านมิได้บอกว่าหุบเขามารเทพร้ายกาจหนักหนาหรอกหรือ เหตุใดข้ายังต้องมอบของกำนัลให้ท่านอีกเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เช่นนี้ก็แล้วกัน รอให้ข้าคิดออกก่อนแล้วค่อยมอบให้ท่าน มิฉะนั้นหากข้ามอบของให้แล้วท่านไม่ถูกใจจะทำเช่นไรเล่า!”
“ก็ได้” มารเฒ่าตอบรับพร้อมรอยยิ้ม
หลังจากนั้นไม่นานมารเฒ่าก็จากไป บอกว่าวันรุ่งขึ้นจะมารับเธอไปหลอมยา
หลังจากเขาไปแล้วเป่ยกงถังจึงถอนหายใจอย่างแรง จากนั้นก็พูดอย่างดีใจว่า “โยวเย่ว์ ยินดีกับเจ้าด้วยที่กราบมารเฒ่าเป็นอาจารย์ได้”
“เป่ยกง เจ้ารู้จักหุบเขามารเทพหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“อื้ม” เป่ยกงถังพยักหน้า “สมาชิกหุบเขามารเทพนั้นไม่เหมือนกับขุมอำนาจหรือตระกูลอื่นๆ แต่กลับมีสถานะอันสูงส่งยิ่งที่โลกเบื้องบน มารเฒ่าผู้นี้มีชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ที่โลกเบื้องบน ถึงแม้ว่าข้าจะสงสัยอย่างยิ่งเมื่อแรกเห็น แต่ถึงอย่างไรก็ไ
