ม่เคยพบเขามาก่อน ดังนั้นจึงคิดว่าเป็นคนดินแดนอี้หลินที่มีชื่อซ้ำกัน แต่เมื่อได้ยินชื่อหุบเขามารเทพจึงได้รู้ว่าเป็นเขาจริงๆ”
“ท่านอาจารย์มีชื่อเสียงยิ่งใหญ่มากเลยหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ใช่แล้ว หุบเขามารเทพมีเจ้าหุบเขาสองท่าน ท่านหนึ่งถูกเรียกว่าเทพเฒ่า ส่วนอีกท่านถูกเรียกว่ามารเฒ่า” เป่ยกงถังพูด
“หากพูดเช่นนี้ก็หมายความว่าท่านอาจารย์ของข้าเป็นหนึ่งในสองเจ้าหุบเขาอย่างนั้นน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์ตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีความเป็นมาอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ “เหตุใดจึงเรียกเขาว่ามารเฒ่าเล่า”
“เพราะว่าเขามีบุคลิกอันแปลกประหลาดน่ะสิ ทั้งยังมีคนพูดกันว่าเขาฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตาราวกับมารตนหนึ่งอีกด้วย” เป่ยกงถังพูด “แต่ข้าเคยได้ยินท่านพ่อกับท่านน้าหญิงของข้าคุยกันว่าความจริงแล้วเป็นเพราะหุบเขามารเทพมีเจ้าหุบเขาสองท่านมาตลอด เจ้าหุบเขามารมีอุปนิสัยค่อนข้างแปลกประหลาด แต่ก็มิใช่มารปีศาจที่ชอบฆ่าคนพรรค์นั้น”
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบคางพลางเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่เห็นจะสัมผัสถึงความชั่วร้ายจากตัวท่านอาจารย์ได้เลย ถ้าหากเป็นผู้ที่ฆ่าคนอยู่เป็นประจำ ก็จะต้องมีไอสังหารอันไร้ที่สิ้นสุดแผ่ออกมาจากร่างสิ”
“อื้ม ดังนั้น
