เขาว่าลูกพี่แล้ว ฮ่าๆ เยี่ยมเลย!”
“นั่นสิ ปกติเย่อหยิ่งเชิดหน้าเสียจนจมูกแทบแตะผืนฟ้า คราวนี้สมน้ำหน้าแล้วละ!”
“พอคิดแล้วมีความสุขยิ่งนัก!”
ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้ใส่ใจกับการที่ตนก่อให้เกิดคลื่นลมในหมู่บ้านภาพมังกรเลยแม้แต่น้อย คนของตระกูลซือหม่ากลับไปยังค่ายพักแล้วลูบท้อง ใกล้ถึงเวลากินอีกแล้วสินะ
“เฮ้อ เวลาอยู่ในสภาวะบำเพ็ญไม่เคยรู้สึกหิว มีเพียงตอนที่ไม่ได้บำเพ็ญเท่านั้นที่ถึงเวลาก็หิวแล้ว นี่มันความเคยชินอะไรกันน่ะ!” เธอถอนหายใจ
“เจ้านี่ ไปถึงระดับเทพกันหมดแล้วยังจะชอบกินอะไรกันขนาดนี้อีก!”
ทันใดนั้นน้ำเสียงอันอ่อนโยนเจือความรักใคร่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้เธอหยุดฝีเท้าลงในทันที
“เป็นอะไรไปหรือ โยวเย่ว์” เป่ยกงถังถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกเจ็บปวดใจอยู่บ้าง เธอมองเป่ยกงถังพลางเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรหรอก แค่อยู่ดีๆ ก็คิดถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาเท่านั้นเอง”
“โยวเย่ว์ เจ้าเปลี่ยนอารมณ์อย่างฉับพลันเช่นนี้ ผู้อื่นเขาก็ตกใจกันหมดน่ะสิ!” เจ้าอ้วนชวีพูด
“จริงหรือ ข้าก็ปกติดีนี่” ซือหม่าโยวเย่ว์ฝืนยิ้มก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วเอ่ยว่า “ไปกันดีกว่า วันนี้ข้าจะทำของอร่อยให้พวกเจ้ากินเอง เป็นการฉลองชัยชนะ!”
“ดี
