เลย ดีเลย!”
ซือหม่าโยวเย่ว์ใช้เวลาเนิ่นนานจึงจะปรุงอาหารบนโต๊ะเสร็จ คนตระกูลซือหม่านั่งกินข้าวกันเต็มสองโต๊ะอย่างเปรมปรีดิ์ มีแค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่นั่งมองกับข้าวอย่างเลื่อนลอย
“เย่ว์เย่ว์ อาหารพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านแม่เจ้าชอบกินทั้งนั้นเลยนะ!” เจ้าคำรามน้อยนั่งแทะกระดูกอยู่บนโต๊ะพลางถ่ายเสียงพูดกับเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูข้าวปลาอาหาร ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดวันนี้จึงอยากทำอาหารเหล่านี้เหลือเกิน ทว่าตัวเองกลับไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย
“ท่านแม่…” เธอมองดูน้ำแกงในชามพลางเรียกออกมาอย่างไร้เสียง
เมื่อสัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าที่แผ่ออกมาจากตัวซือหม่าโยวเย่ว์ ทุกคนก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรไปเสียแล้ว
“ไอ้หยา หอมเหลือเกิน!” เสียงของชายชราร่างเล็กทำลายบรรยากาศในบริเวณนี้ พร้อมกับดึงสติของซือหม่าโยวเย่ว์กลับมา
ทุกคนมองไปตามเสียงก็เห็นชายชราผอมกะหร่องผู้หนึ่งก้าวผ่านเขตค่ายกลของพวกเขาเข้ามา
“ท่านเป็นใครกัน” ซือหม่าโยวหยางลุกขึ้นถาม
“ข้าก็แค่ตาเฒ่าตัวเล็กๆ เท่านั้นแหละ” ชายชราร่างเล็กเดินเข้ามา เมื่อเห็นอาหารอันโอชะเต็มโต๊ะ สองตาก็เปล่งประกาย
ซือหม่าโยวเย่ว์
