ายชราร่างเล็กมองเธอปราดหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรต่อ หากแต่มุ่งความสนใจทั้งหมดไปยังอาหารอันโอชะตรงหน้า
ถ้าหากลูกศิษย์ของเขาเห็นเข้า จะต้องว่าเขาตะกละอย่างแน่นอน!
“โยวเย่ว์ ท่านผู้นี้คือใครหรือ” ซือหม่าโยวหยางถาม
“เขาคือท่านผู้เฒ่าที่ข้าเพิ่งรู้จักวันนี้น่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ไม่เป็นไร ทุกคนกินกันต่อเถิด”
ก่อนหน้านี้ตอนชายชราร่างเล็กอยู่ที่โลกเบื้องบนก็ได้กินของอร่อยมาไม่น้อย แต่ก็ยังด้อยกว่าอาหารที่ได้กินวันนี้อยู่พอสมควร
ตัวเขาดูผอมแห้งอย่างยิ่ง แต่ปริมาณที่กินช่างชวนให้คนตกใจ อาหารบนโต๊ะเกือบครึ่งล้วนถูกกวาดลงกระเพาะเขา
“รสชาติไม่เลวเลยนะ ฝีมือใครปรุงหรือ” หลังจากดื่มกินจนอิ่มหนำสำราญแล้วเขาจึงตีท้องราวกับรัวกลองพลางถามขึ้น
“ข้าทำเองแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านผู้เฒ่า ท่านก็ดูตัวเล็กแค่นี้ เหตุใดจึงยัดอาหารลงไปได้มากมายถึงเพียงนั้นเล่า”
“เจ้าทำเองหรือ ทั้งหมดนี่เลยหรือ” ชายชราร่างเล็กถาม
“ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก พวกเป่ยกงก็ช่วยทำไม่น้อยเลยล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ไม่เลว ไม่เลว!” ชายชราร่างเล็กพยักหน้า
“ท่านผู้เฒ่า ยังไม่รู้เลยว่าควรเรียกท่านเช่นไรดี” เธอถาม
“ใครๆ ก็เรียกข้าว่
