ามารเฒ่า” ชายชราร่างเล็กพูด
“ท่านเป็นเผ่ามารหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามอย่างตกใจ
“มิใช่ ข้าดูเหมือนเผ่ามารตรงไหนกัน!” ชายชราร่างเล็กพูดอย่างโมโห
“เอ่อ… ไม่เหมือน ไม่เหมือนหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มอย่างประจบประแจงแล้วถามอีกว่า “ท่านปู่มาร ท่านจะหลอมยาวิเศษตรีปราณนั่นเมื่อไหร่หรือ”
“ทำไมเล่า” ชายชราร่างเล็กหยิบไม้จิ้มฟันอันหนึ่งออกมาใส่ปาก
“แหะๆ ข้าก็สนใจใคร่รู้น่ะสิ ไม่เคยเห็นใครหลอมยาวิเศษตรีปราณมาก่อนเลย!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านปู่มารจ๋า การหลอมยาวิเศษตรีปราณนั้นช่างซับซ้อน ท่านต้องการลูกมือหรือไม่”
“เจ้าอยากเป็นลูกมือให้ข้าอย่างนั้นหรือ” มารเฒ่าเหลือบตามองเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วมองเขาพลางยิ้มตาหยี “ข้ายังทำอาหารดีๆ ได้มากกว่านี้อีกนะ อร่อยกว่าของพวกนี้เสียอีก!”
“เจ้าอยากจะสังเกตการณ์การหลอมยาของข้าใช่หรือไม่” มารเฒ่าชี้เจตนาของซือหม่าโยวเย่ว์
“ใช่แล้ว ท่านปู่มาร ท่านรับปากหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์เองก็มิได้ปฏิเสธ
“เจ้าจะทำของอร่อยให้ข้ากินอีกใช่หรือไม่” ชายชราร่างเล็กถาม
“ถ้าหากท่านยอม ข้าต้องทำให้กินอีกแน่นอน!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“แต่ปกติแล้วข้ามิให้ผู้อื่นดูตอนข้าหลอมยา”
