หากซือหม่าโยวเย่ว์ชนะ หากพบกันในภายหน้าหลี่มู่จะต้องเรียกเขาว่าลูกพี่”
“หา…”
ผู้คนพากันฮือฮา อีกฝ่ายถึงกับกล้าร้องขอให้คนของสมาพันธ์นักหลอมยาเรียกตนว่าลูกพี่ ช่างใจกล้าเสียจริง!
“แล้วพวกเจ้าคิดจะแข่งกันอย่างไรหรือ” มีคนด้านล่างถามขึ้น
“หลอมยาวิเศษขั้นสี่เหมือนกัน แต่ระดับของใครสูงกว่าและหลอมเสร็จเร็วกว่า ก็จะเป็นฝ่ายชนะ” กรรมการพูด “เนื่องจากวันนี้เวลาล่วงเลยมามากแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงมีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!”
“เริ่มเสียทีเถิด” หลี่มู่พูดจบก็หยิบเตาหลอมยาของตนออกมา รวมทั้งเครื่องยาอีกเต็มโต๊ะ เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ยังไม่ยอมขยับเขยื้อนจึงเอ่ยเหน็บแนมว่า “คงมิใช่ว่าเจ้าไม่มีแม้แต่เครื่องยาหรอกกระมัง ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริงพวกเราก็คงไม่ต้องแข่งกันแล้วล่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์กลอกตาใส่เขาปราดหนึ่งก่อนจะหยิบเตาหลอมยาและเครื่องยาออกมาหลอมยาอย่างรวดเร็ว
นักหลอมยาในที่นั้นเห็นการเคลื่อนไหวของเธอไหลลื่นคล่องแคล่วราวกับสายน้ำจึงพากันตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าเธอจะเชี่ยวชาญถึงเพียงนี้ ไม่แน่ว่าเธออาจเป็นนักหลอมยาขั้นสี่จริงๆ
ชายชราร่างเล็กเหาะผ่านเขาภาพมังกรพอดี เขากำลังมองลงมาอย่างเรื่อยเปื่อย
