ั้นยังพลาดซื้อตั๋วของเจ้าไปโดยไม่ระวังอีกด้วย เจ้าอย่าทำให้สองคนนั้นผิดหวังล่ะ!”
ทุกคนในที่นั้นพากันตกตะลึงกับคำพูดของเขา แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเขา มีความกังวลของการเสียพนันเสียที่ไหนเล่า
ซือหม่าโยวเย่ว์และหลี่มู่สังเกตเห็นเหตุการณ์ที่เขาตั้งโต๊ะพนันแล้ว ดังนั้นทั้งสองคนจึงมิได้พูดอะไร หากแต่รอให้พวกเขาลงพนันกันเสร็จก่อน
เมื่อได้ยินว่ามีเพียงสองคนเท่านั้นที่ลงข้างซือหม่าโยวเย่ว์ หลี่มู่ก็หัวเราะด้วยความลำพองใจอย่างยิ่ง
“คราวนี้พวกเจ้าไม่เพียงแต่จะพ่ายแพ้แก่ข้าเท่านั้น แต่ยังต้องเสียพนันอย่างมหาศาลอีกด้วย ฮ่าๆ…”
ซือหม่าโยวเย่ว์เงี่ยหูฟังพลางเอ่ยว่า “ยังไม่ถึงท้ายที่สุดแล้วเจ้ามาลำพองใจอะไรกัน! ข้ารอให้เจ้าเรียกข้าว่าลูกพี่อยู่นะ!”
“เฮอะ ช่างปากกล้าไร้ยางอายยิ่งนัก!” หลี่มู่ส่งเสียงเฮอะอย่างเย็นชา
กรรมการที่เชิญมาเป็นการเฉพาะพูดกับผู้คนเบื้องล่างว่า “วันนี้ หลี่มู่แห่งสมาพันธ์นักหลอมยาเมืองวิเศษและซือหม่าโยวเย่ว์แห่งตระกูลซือหม่าจะทำการแข่งขันกันที่นี่ อยากให้ทุกท่านช่วยกันเป็นพยาน ถ้าหากหลี่มู่ชนะ ซือหม่าโยวเย่ว์จะยอมให้สมาพันธ์นักหลอมยาจัดการ โดยคนตระกูลซือหม่าจะไม่ขัดขวาง แต่ถ้า
