เคยเห็นใครหน้าไม่อายเท่าพวกเจ้ามาก่อนเลย! น้ำใสเกินไปปลาอยู่ไม่รอด คนถ่อมตนย่อมไร้ศัตรู”
คนของสมาพันธ์นักหลอมยาสีหน้าราวกับมีไฟลุกโชน แต่เรื่องเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเขาก็มิอาจเดินหูพับคอตกจากไปได้ง่ายๆ
“พวกเราเปลี่ยนวิธีตัดสินกันกลางคัน ตอนนี้จึงจะให้โอกาสพวกเจ้าครั้งหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าก็ได้ ขอเพียงแค่พวกเจ้าตระกูลซือหม่าส่งนักหลอมยาออกมาแข่งกับพวกเราคนหนึ่งก็พอแล้ว” หลี่มู่พูด
“เรื่องนี้ไม่ได้หรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถ้าหากพวกเจ้าเลือกคนอายุร้อยปีที่หลอมยามาเก้าสิบปีมาแข่งกับพวกเราที่เพิ่งหัดหลอมยา พวกเราจะไม่พ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัยหรอกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เจ้าไม่เห็นหรือว่าพวกเรามีแต่คนวัยเยาว์กันทั้งนั้น”
“พวกเราก็มาแค่คนรุ่นเยาว์เท่านั้นเหมือนกัน” หลี่มู่พูด
“ได้ยินมาว่าพรสวรรค์ในการหลอมยาของเจ้าสูงส่งนัก เจ้าอายุเท่าไหร่ ระดับขั้นใดหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ยี่สิบหก นักหลอมยาขั้นสี่” หลี่มู่พูดอย่างภาคภูมิใจในตัวเอง
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงสือโม่ลี่ที่อายุยี่สิบปีก็กำลังจะบรรลุขั้นหนึ่ง แต่กลับถูกเรียกว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์สูงส่ง ยิ่งภายหลัง ยิ่งเลื่อนระดับได้ยาก นักหลอมยาขั้
