ซือหม่าโยวเย่ว์บินเข้าไปแล้วร่อนลงบนภูเขาข้างๆ เห็นว่าที่ริมทะเลสาบมีคนอยู่เป็นจำนวนมาก คนที่หลี่มู่พามาและคนตระกูลน่าหลานยืนอยู่ด้วยกัน
ซือหม่าโยวหยางและชายหนุ่มผู้หนึ่งต่อสู้กันอยู่กลางอากาศ ส่วนคนด้านล่างกำลังส่งเสียงโห่ร้องให้กำลังใจ เพราะโยวหยางถูกอีกฝ่ายทำร้ายในการต่อสู้เมื่อครู่
“ซือหม่าโยวหยาง เจ้ายังไม่เรียกสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาของเจ้าออกมาอีกหรือ” หมาป่าสีขาวองอาจสง่างามตนหนึ่งยืนอยู่ข้างกายชายหนุ่มผู้นั้น
“สัตว์อสูรเทพ” ซือหม่าโยวหยางมองหมาป่าสีขาว มีบางครั้งที่สัตว์อสูรวิเศษระดับสัตว์อสูรเทพไม่มีปีก แต่กลับเหาะเหินเดินอากาศได้ หมาป่าสีขาวตนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน
ซือหม่าโยวหยางยกมือขึ้นปาดโลหิตบนริมฝีปากทิ้งแล้วเอ่ยว่า “แค่จะจัดการเจ้า ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้สัตว์อสูรผูกพันธสัญญาของข้าเลย!”
“นี่มันเรื่องอันใดกัน” เธอทะยานลงมาจากภูเขาแล้วพูดขึ้น “นี่คือการแข่งขันสัตว์อสูรเทพหรือ ต้องให้เจ้าวิหคน้อยไปเล่นกับมันด้วยหรือไม่”
มาหาเรื่องข้าในเวลาเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าอยากลองเชิงพลังยุทธ์ของคนรุ่นเยาว์ตระกูลซือหม่าหรอกหรือ!
“โยวเย่ว์ เจ้ากลับมาแล้ว!” คนตระกูลซือหม่าเห็นเธอ
