้อใจเสือมากกว่าเจ้าอยู่หน่อยหนึ่ง”
“ใครจะไปรู้ว่าศิษย์ของท่านอาจจะไม่เป็นสับปะรดก็ได้!” ซือหม่าโยวเย่ว์พึมพำอยู่ในใจ แต่รอยยิ้มบนใบหน้ามิได้เลือนหายไป แล้วถามว่า “ท่านผู้เฒ่ามาทำอะไรที่ดินแดนอี้หลินหรือ”
“มาหาของน่ะ” ชายชราร่างเล็กพูด
“มาหาอะไรหรือ ต้องการให้ข้าช่วยท่านหรือไม่”
“บอกเจ้าไปเจ้าก็ไม่รู้อยู่ดี ทั้งยังไม่มีทางช่วยเหลือข้าได้ด้วย” ชายชราร่างเล็กพูดพลางส่ายหน้า
คราวนี้เขามาเพื่อหาดวงวิญญาณให้ศิษย์ของตน คาดว่าหากพูดออกมาแล้วคงทำให้เจ้าเด็กนี่ตกใจตายแน่
เมื่อเห็นเขาปฏิเสธ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็มิได้แปลกใจแต่อย่างใด ถึงอย่างไรพวกเขาก็เพิ่งรู้จักกันเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นเอง
เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดมากแล้ว ถ้าหากเธอยังไม่กลับไปอีก คาดว่าเจ้าพวกนั้นจะต้องออกมาตามหาเธออย่างแน่นอน จึงพูดกับชายชราร่างเล็กว่า “ท่านผู้เฒ่า ข้าต้องกลับแล้ว ท่านอยู่ในภูเขานี่ต้องระมัดระวังหน่อยนะ ที่นี่ไม่ค่อยสงบสุขสักเท่าไหร่ ลาก่อน!”
เจ้าไก่ฟ้าเคยบอกว่าสิ่งมีชีวิตที่เกาะลืมกังวลตนนั้นต่อสู้อย่างทุลักทุเลเป็นเพราะมันถูกสะกดเอาไว้ ถ้าหากมิได้ถูกสะกด พลังยุทธ์ก็คงยากจะจินตนาการได้เลยทีเดียว
เจ้าคำรามน้อย
