เอ่ยว่า “เมืองวิเศษสืบทอดที่นั่นต่อมากว่าหมื่นปีแล้ว ย่อมต้องมีเหตุผลบางอย่างอยู่แน่นอน ใช่ว่านึกอยากจะย้ายถิ่นฐานก็ย้ายได้เลยหรอก”
“ในเมื่อเทือกเขาหมื่นอสูรอันตรายถึงเพียงนี้ พวกเจ้าสองคนออกมาแล้วไม่กังวลกันหรือ” ซือหม่าโยวหยางถาม
“จากที่นี่ไปถึงเขาภาพมังกรมิได้อันตรายมากนัก นอกจากนี้ยังมีคนคอยรับพวกเราอยู่ที่เขาภาพมังกรด้วย” เหยียนลู่พูด “ตอนนี้ออกนอกเมืองแล้ว พวกเราใช้สัตว์อสูรบินได้กันเถิด”
“เฮ้… สัตว์อสูรบินได้ของพวกเรารวดเร็วจะตายไป เพียงครู่เดียวก็ทิ้งห่างพวกเจ้าแล้วล่ะ!” หงสยาพูด
“เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก” ซือหม่าโยวหยางพูด “โยวเย่ว์ ไม่อย่างนั้นก็ให้เจ้าวิหคน้อยของเจ้าออกมาเสียสิ มันเร็วที่สุดแล้วนี่นา”
“ได้สิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วเรียกเจ้าวิหคน้อยออกมา ให้มันแปลงเป็นร่างเดิม
“วิหคสี่ปีก!” เหยียนลู่ตกใจเล็กน้อย นี่เป็นราชันในบรรดาสัตว์อสูรบินได้เลยทีเดียว คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมีสัตว์อสูรวิเศษเช่นนี้อยู่ด้วย
หงสยามีสีหน้าไม่น่าดูอยู่บ้าง ตนเพิ่งจะเย้ยหยันพวกเขาว่าอย่าถูกทิ้งห่างไปอยู่หยกๆ ตอนนี้อีกฝ่ายกลับเรียกตัวสัตว์อสูรบินได้ที่บินเร็วกว่าออกมา นี่เท่ากับเป็นการตบหน้า
