ซางมู่อวี่ได้ฟังเจ้าคำรามน้อยแนะนำตัวเองอย่างหลงตัวเองแล้วจึงหัวเราะออกมาในทันใด ก่อนจะเอ่ยว่า “ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักเสียจริง เจ้ามาจากที่ไหนหรือ”
“ข้ามาจากคุกน่ะ” เจ้าคำรามน้อยพูด
“คุกหรือ”
“ถูกต้อง เย่ว์เย่ว์ของพวกเราให้ข้านำยาถอนพิษมาส่งให้สาวงามอย่างพวกท่าน และท่านแม่ของท่านยังให้ข้านำปิ่นปักผมของนางมาเป็นของแทนตัวด้วย!” เจ้าคำรามน้อยหยิบปิ่นปักผมและขวดหยกออกมาพลางเอ่ยว่า “พิษของคนตระกูลซางเหล่านั้นได้รับการถอนไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ท่านเพียงคนเดียวเท่านั้น”
“เจ้าพูดจริงหรือ” ซางมู่อวี่ไม่เชื่อหูตัวเองอยู่บ้าง
เจ้าคำรามน้อยวางปิ่นปักผมลงในมือนางแล้วเอ่ยว่า “ท่านดูสิ นี่คือปิ่นปักผมที่มารดาของท่านให้มา มีเย่ว์เย่ว์ของข้าอยู่ ท่านก็ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเขาแล้วละ!”
“นี่คือปิ่นปักผมของท่านแม่” ซางมู่อวี่ได้เห็นสิ่งของของมารดาตนอีกครั้งแล้วอดหลั่งน้ำตาราวกับสายฝนมิได้
เจ้าคำรามน้อยรีบบินขึ้นมาในทันที อุ้งเท้าปุกปุยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้พลางเอ่ยว่า “คนงาม อย่าร้องไห้สิ พวกเขาอยู่ในคุกอย่างสบายดียิ่ง คนทั้งข้างนอกและในนี้ต่างเตรียมตัวร่วมมือกับพวกโอวหยางเฟย ลากโอวหยางตงลงจากบัลลังก์ในครา
