ซือหม่าโยวเย่ว์บอกเจ้าคำรามน้อยว่าหากมีเวลา ให้ไปสำรวจรอบๆ วังหลวงดูว่าพอจะสืบข่าวอะไรได้บ้างหรือไม่
จอมหลงทางอย่างเจ้าคำรามน้อยก็ยังไปฟังเรื่องราวต่างๆ มาได้ไม่น้อย ภายใต้การหลงทางไม่หยุดไม่หย่อน มันบอกซือหม่าโยวเย่ว์ แล้วมันก็บอกย่ากวงด้วย เพื่อให้ย่ากวงบอกพวกโอวหยางเฟย
นอกจากนั้นแล้วเธอก็มิได้สนใจเรื่องราวภายนอกแต่อย่างใด ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นอาณาเขตของโอวหยางเฟย ตนเพียงรับผิดชอบประสานงานก็พอแล้ว
ระยะเวลาหลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งเมืองหลวงปกคลุมไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด เมื่อเห็นว่าระยะนี้บนถนนมีสายตรวจเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงคนแปลกหน้าที่มีมาให้เห็นทุกวัน คนในท้องที่จึงรู้ว่ากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว
ยามพลบค่ำของวันก่อนที่วันประหารจะประกาศสู่ภายนอก ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ได้รับแจ้งจากย่ากวงว่าทุกสิ่งทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว ให้เธอพาคนบุกออกไปในวันรุ่งขึ้นได้เลย
เช้าวันรุ่งขึ้น ซือหม่าโยวเย่ว์จึงบอกพวกเขาว่ามีคนมาแล้ว เพียงไม่นานก็มีทหารยามกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
“ใต้เท้าซาง พวกข้ามาส่งพวกเจ้าไปตามทางของพวกเจ้าแล้ว” หัวหน้าทหารยามเดินมาตรงหน้าคุกของพวกซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยอย
