ซือหม่าโยวหรานมองซือหม่าโยวหยางที่แทบจะยกขาเตะเขาอยู่แล้วด้วยความสงบ พลางเอ่ยว่า “จะโมโหไปทำไม ข้าก็แค่ลองดูว่าของสิ่งนี้มีประโยชน์อย่างที่เจ้าอ้วนพูดจริงหรือไม่ พลังแค่นี้ทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอก”
“เออ…”
คนในเรือนมองพวกเขาสองคนแล้วอดที่จะหัวเราะไม่ได้
“ไปกันดีกว่า” หัวใจที่เดิมทียังคงกระวนกระวายอยู่ของโอวหยางเฟยผ่อนคลายลงเพราะการหยอกล้อของพวกเขา
“อืม พวกเราก็ตามไปด้วยแล้วกัน” ซือหม่าโยวหลินพูด “หากไปตามลำพัง ไม่แน่ว่าอาจถูกคนของตระกูลน่าหลานซุ่มโจมตีเข้าก็เป็นได้”
“จริงของเจ้า” ซือหม่าโยวหยางพยักหน้า
จากนั้นพวกเขาก็ทยอยกันออกจากโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าไปยังลานประหาร
ซือหม่าโยวเย่ว์พาคนของตระกูลซางออกมาไม่นาน ก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งขวางทางเอาไว้
“ฮูหยิน นายท่านให้พวกเรามารับพวกท่านขอรับ” หัวหน้าพูด
“นายท่านเล่า”
“นายท่านไปยังตระกูลหลี่แล้ว จะสกัดคนของตระกูลหลี่เอาไว้ตามทางขอรับ” หัวหน้าพูด
“ลานประหารมีคนมากน้อยเพียงใดหรือ”
“ทุกตระกูลต่างก็ส่งคนไปไม่น้อยเลย เท่าที่เห็นก็ไม่น้อยกว่าพันคนแล้วขอรับ”
“เฟยเอ๋อร์ไปแล้วหรือ” ผู้ที่ซางมู่อวี่เป็นห่วงที่สุดก็ยังคงเป็นบุตรชายของตนเอง
“ฝ่าบาทน่าจะ
