ทรงออกเดินทางไปที่นั่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“สหายของข้าเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ไปกันหมดแล้วขอรับ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เป็นห่วงคนของตระกูลซือหม่าอยู่บ้าง จึงพูดกับซางมู่อวี่ว่า “น้าหญิงอวี่ ในเมื่อทหารยามของตระกูลซางมากันหมดแล้ว เช่นนั้นข้าไปสมทบกับพวกเขาก่อนนะ”
ซางมู่อวี่รู้ว่าเธอเป็นห่วงคนทางนั้น จึงเอ่ยว่า “ข้าจะให้คนนำทางเจ้าไป เจ้าเองก็ต้องระวังด้วยล่ะ”
“ได้ขอรับ”
ซือหม่าโยวเย่ว์กับทหารยามคนหนึ่งพบกับพวกโอวหยางเฟยระหว่างทาง เมื่อเห็นว่าด้านหลังของเขามีคนของตระกูลซือหม่ากลุ่มหนึ่งตามมาด้วย หน้าตาจึงบูดบึ้งในทันที
“พี่ๆ ข้ามิได้บอกให้พวกท่านรออยู่ในบ้านหรอกหรือ ทำไมจึงยังวิ่งออกมาที่นี่อีกเล่า”
ซือหม่าโยวหมิงมองดูใบหน้าเล็กอันขุ่นเคืองของเธอแล้วจึงยื่นมือไปลูบหัวเธอพลางเอ่ยว่า “ท่านปู่กับพวกเราก็เป็นห่วงเจ้าเหมือนกันนี่”
ดูเอาเถิด แค่คำพูดประโยคเดียวก็ทำให้เธอมิอาจโต้แย้งได้แล้ว ทั้งยังไม่มีทางโมโหได้อีกด้วย
“เจ้านี่นะ เป็นน้องเล็กที่สุดชัดๆ ก่อนหน้านี้ยังเป็นพวกเราที่ปกป้องเจ้าอยู่เลย เริ่มกลายเป็นเจ้าที่เป็นห่วงพวกเราแทนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ซือหม่าโยวฉีก็พูดด้วย “อย่าลืมสิว่าตอนนี้
