เมื่อได้ฟังคำพูดของโอวหยางเฟย โอวหยางตงก็หัวเราะฮ่าๆ เขาชี้โอวหยางเฟยแล้วเอ่ยว่า “วันนี้ข้าเตรียมคนเอาไว้เพื่อเจ้ามากมายถึงเพียงนี้ นอกจากจะกำจัดเจ้าให้สิ้นซากแล้ว ข้ายังจะสังหารผู้สนับสนุนเจ้าด้วย คนตระกูลซางจะต้องตายกันหมด!”
“เจ้ามันก็ดีแต่อาศัยกำลังของผู้อื่นเท่านั้น เจ้ากล้าสู้กับข้าตัวต่อตัวสักยกหนึ่งไหมเล่า” โอวหยางเฟยถือกระบี่ชี้ไปทางโอวหยางตง
“เหตุใดข้าต้องสู้กับเจ้าด้วยเล่า” โอวหยางตงแค่นหัวเราะ “ข้ามีคนมากมายที่พร้อมจะลงมือ ไม่เห็นจำเป็นต้องลงมือกับคนอย่างเจ้าเองเลย”
“เจ้าทำอะไรก็คิดแต่จะยืมจมูกผู้อื่นหายใจเท่านั้นแหละ แต่ไหนแต่ไรก็ไม่คิดจะทำให้ตัวเองแกร่งกล้าเลย คนอย่างเจ้าไม่มีทางกลายเป็นผู้แข็งแกร่งได้หรอก เจ้าก็เป็นได้เพียงแค่คนอ่อนแอใจเสาะผู้หนึ่งไปตลอดกาล!”
โอวหยางตงมิได้ถูกคำพูดของเขายั่วยุให้โกรธ เพียงแค่เอ่ยว่า “รอให้ข้าสังหารคนในครอบครัวเจ้าต่อหน้าต่อตาเจ้าจนหมดก่อน ไม่รู้ว่าเจ้าจะยังพูดอย่างชอบธรรมหนักหนาว่าข้าเป็นผู้อ่อนแอได้อยู่อีกหรือไม่!”
“เรื่องนั้นก็ต้องดูก่อนว่าเจ้ามีปัญญาหรือไม่!” โอวหยางเฟยยิ้มเย็น
โอวหยางตงเห็นสีหน้าของโอวหยางเฟยแล้วหัวใจกระตุกคราหนึ่ง เขาถาม
