พวกเราก็ปกป้องเจ้าได้แล้วเหมือนกันนะ”
ความกระวนกระวายภายในใจของซือหม่าโยวเย่ว์ผ่อนคลายลงในทันใด ถูกต้อง เธอคิดแต่จะปกป้องพวกเขา ปกป้องครอบครัวที่ทำให้ตนอบอุ่นเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่กลับลืมไปว่าพวกเขาก็อยากจะปกป้องตนด้วยเช่นกัน
เธอพยักหน้าพลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เอาละ ข้าเองก็รอให้พวกพี่ๆ มาปกป้องข้าด้วย!”
พอพูดจบ เธอก็ถูมือซือหม่าโยวหมิงเบาๆ ด้วย
“ใช่ไหมเล่าๆ พวกเราเป็นพี่ชายเจ้านะ รู้บ้างหรือไม่” ซือหม่าโยวเล่อพูดฮึดฮัด
“รู้แล้วน่า!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ต่อจากนี้ข้าจะปกป้องท่านปู่กับพวกพี่ๆ พวกท่านก็ปกป้องข้าด้วย พวกเราจะปกป้องกันและกันนะ!”
“ดี พวกเราก็จะให้เจ้าปกป้องด้วย!” ซือหม่าโยวหมิงมองเธออย่างรักใคร่ทะนุถนอม
“เฮ้ๆๆ มีความสุขกันจริงนะ” ซือหม่าโยวหยางที่อยู่ข้างๆ อิจฉาไม่น้อย จึงเข้ามาร่วมวงด้วยพลางเอ่ยว่า “โยวเย่ว์ ข้าก็เป็นพี่ชายเจ้า เจ้าก็ต้องปกป้องข้าด้วยล่ะ!”
ซือหม่าโยวเย่ว์กลอกตาใส่เขาแล้วเอ่ยว่า “ท่านมีเกราะของเจ้าอ้วนคอยปกป้องท่านแล้วนี่ ไม่ต้องการข้าหรอก!”
“ไม่ได้ๆ ข้าจะให้เจ้าปกป้อง!” ซือหม่าโยวหยางพูดอย่างหน้าไม่อาย
ซือหม่าโยวฉิงจนใจ “ที่นี่มีคนตั้งเท่าไหร่ ขา
